Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2014-05-23 12:26:19


Live Reviews :: Desertfest London 2014


Desertfest London – 25/26/27-04-2014 Camden Town London (Electric Ballroom, Underworld & Black Heart)

Op 25, 26 en 27 april vind in Londen Desertfest plaats en Metalkrant is erbij geweest voor een live review. De sfeer op Desertfest London is uitermate goed maar ook voorzichtig, er mist een bepaalde atmosfeer die het tot een festivalsfeer moet maken. Het festival speelt zich af in drie uiteenliggende venues, overigens allen op loopafstand, waardoor men op en neer dient te hobbelen. Nevenactiviteiten zijn er niet, afgezien van de enkele akoestische sessies en signeersessies die plaatsvinden in de Vans-store die op een steenworp afstand ligt.

Review geschreven door Jerome Crutsen

Op vrijdagmiddag rond de klok van 14.00 begint in de Black Heart de eerste band. Ondergetekende aanschouwt als eerste Monkey3 in de Electric Ballroom. Dit Zwitserse viertal dat psychedelische stonerrock ten gehore brengt, weet iedere keer weer kippenvel te bezorgen. Of het nu de jam-achtige stukken zijn, opzwepende passages of de ronkende stoner, meeslepend is het hoe dan ook.
De setlist is variërend doordat er songs worden gespeeld van de diverse albums die zijn verschenen, maar ook door de vele lagen en opzwepende elementen.

Sasquatch timmert al een aantal jaren aan de weg dus een introductie is overbodig. De recensies zijn behoorlijk positief en ook het laatst verschenen album, kortweg ‘IV’  genaamd, krijgt lovende reacties. De ouderwets heavy stoner komt op Desertfest niet meteen tot zijn recht. De band begint exact op het beoogde tijdstip, maar de drummer en gitarist zitten niet op een lijn waardoor men genoodzaakt is te herstarten. Het geluid is schel, maar de zaal is goed vol en het publiek smult van de songs met een hoog meezinggehalte. De zang is ietwat eentonig dus na een aantal nummers treedt de verveling in werking. Desondanks weet Sasquatch met zijn fuzzy riffs een degelijke set neer te zetten dat gesmaakt heeft.

Echo’s uit de jaren ’70 spatten er bij het Duitse Zodiac van af. Met het album ‘A Hiding Place’ slaat de band een nieuwe weg in met meer krachtige songs; de zang bevat meer variatie en de songteksten gaan de diepte in. Zodiac tourt door Europa, speelt op Roadburn en in 2013 volgt een tour als support van Monster Magnet. Dit jaar dan speelt de band op Desertfest en wel in de intieme Black Heart, alwaar een man of zestig/zeventig getuige is van een afwisselende set. Zodiac kiest ervoor om rustig te beginnen met een net iets te rustig en te lang durend bluesy lied, waarmee de band het zich moeilijk maakt om de interesse te wekken. Met “A Bit Of Devil” weten ze het zaaltje al wat voller te krijgen en ontstaat er een gruizige bluessfeer. Er volgen heerlijk zwevende melodieën, overladen door een Mark Lanegan-achtige stem. En als je stem daarop lijkt, kun je als zanger al weinig meer fout doen. Nieuw is anders, maar verfrissend is het in ieder geval en bij “Cortez the Killer” van Neil Young weet de band de haren op de armen overeind te krijgen. Bij “Diamond Shoes” gaan de haren wapperen en neemt je mee naar de retroblues van de jaren ’70. De setlist had wellicht iets anders gekund maar Zodiac kiest voor afwisseling en krijgt uiteindelijk the Black Heart plat ermee. Zeer zeker een highlight van Desertfest 2014.

Ed Mundell is terug met Ed Mundells Ultra Electric Mega Galactic. Waar het om draait zijn ellenlange spacejams en veelal gitaargepiel. Bekend van Monster Magnet, Ed verliet de band een aantal jaren geleden om een pauze in te lassen en afstand te nemen van de drukke en geldzuigende muziekwereld. Sinds 2013 is hij terug met dit project, bestaande uit drummer Rick van Sasquatch en bassist Collyn van OTEP. No nonsense jams opgebouwd uit classis 70’s gitaarrock en kosmische spacerockchaos. Langer dan een uur moet het niet duren want de solo’s hebben de overhand. Ed Mundell; de Joe Satriani van de stonerrock.

Horisont had gezien de drukte beter in de Underworld kunnen spelen, want de security laat er niemand meer in, in het zaaltje van de Black Heart, voordat een ander eruit is. Met andere woorden, er is geen beginnen aan. Horisont speelt in een te kleine zaal, zo blijkt. Punt.

Afsluiter van de vrijdag is het befaamde Spirit Caravan uit Maryland met legende Wino. Slechts twee albums uitgebracht en toch één van de belangrijkste bands uit het stoner- en doomcircuit. De naam is herleid uit een song van The Obsessed, een andere band van Wino dat in 1986 al uit elkaar ging. Dat Wino langzaam oud wordt, blijkt wel want de set is langdradig. Desondanks geniet het publiek toch met volle teugen.

Doordat The Machine vervoersproblemen heeft, het vliegtuig schijnt vertraging te hebben, mogen zij na Spirit Caravan de Electric Ballroom nog voorzien van Kyuss-achtig riffage. Ondergetekende is dan helaas al afgehaakt, maar de recensies zijn uiterst positief.

De zaterdag begint met een kort interview met het Amerikaanse ASG, die het afgelopen jaar een flinke opmars heeft gemaakt in Europa door de release van hun laatste plaat ‘Blood Drive’. Ik vraag drummer Scott Key waar de naam ASG voor staan en vandaan komt. Hij geeft aan dat het staat voor “All Systems Go” maar dat het afgekort is omdat er al een legio aan bands met dezelfde naam bestaat. Verder zit er geen groot verhaal achter.
 ASG komt uit Wilmington (North Carolina) dat voor Amerikaanse afstanden niet ver van Tidewater (Virginia) is, alwaar ook Freedom Hawk huist, die dit jaar op Roadburn speelden net als ASG. Samen met onder andere Weedeater vormen zij daar de scene daar die tamelijk close is. Geregeld vinden er optredens plaats die uitgewisseld worden tussen de verschillende staten.

Het artwork van de laatste twee albums van ASG stamt af van Malleus art rock lab uit Italie. Volgens Scott heeft de band zelf contact gezocht met Malleus, om hun albumhoezen te ontwerpen. Beiden zijn weer eens mooie ontwerpen, maar het lijkt alsof er voor het tweede album minder aandacht aan besteed is dan voor het eerste.

ASG maakt een mix van stonerrock, metal, punkrock en southern rock zoals ook Torche en The Sword doen. Deze zijn dan ook twee bands waarmee ze onder anderen getourd hebben. Live staat de band als een huis en het succes begint langzaam op gang te komen. De stonerrock met een vleug grunge is stevig, maar ook melodieus, vooral mede door de zang. Denk aan The Sword en Mastodon, maar meer catchy. Liefhebbers van zware maar melodieuze rock zijn er genoeg te vinden op Desertfest aangezien de Electric Ballroom goed gevuld is.

Black Rainbows uit Italië brengt fuzzy, heavy psych sounds en daar staat ook het label, Heavy Psych Sounds, van zanger/gitarist Gabriele voor. De songs gaan van up naar downtempo met verscheidene gitaargeluiden. Redelijk lompe stoner en een algemene 70’s sound zijn de ingrediënten van Black Rainbows. MC5 en Black Sabbath zijn vaak terug te horen. Helaas is de zang niet al te zuiver en weinig divers. Veel grooves maar te weinig afwisseling.

Het is een tijdje stil geweest rondom het Noorse Lonely Kamel. Er wordt hard gewerkt aan een nieuw album dat eind dit jaar moet verschijnen evenals een nieuwe tour door Europa. Een titel blijft vooralsnog geheim. De bandleden laten me nog in de waan maar het publiek wordt tijdens de show al getrakteerd op twee nieuwe songs. Volgens de zanger kunnen we een iets agressiever album verwachten met meer bluesy stukken erin verweven. Agressief, in de positieve zin van het woord, hoort het zich in ieder geval al aan, want het tweede nieuwe nummer dat gespeeld wordt, heeft aardig wat weg van Motörhead. De bluesy stonerrock van Lonely Kamel komt beter tot zijn recht in de kleine intieme zalen, waar het zweet van de muren afdruipt. Ondanks dat, weet de band een steamy hotrodshow neer te zetten in de grote Electric Ballroom. Songs als “Evil Man”, “Don’t Piss on the Lizard” en “Grim Reefer” komen goed tot zijn recht en weten nog steeds te overtuigen. Het publiek reageert dan ook voluit en is duidelijk blij dat Lonely Kamel weer terug is.

De exclusieve afsluiter van Desertfest 2014 is het Japanse Boris. De band staat bekend om vaak van genre te wisselen, zo ook op Desertfest. De band wordt regelmatig als invloed genoemd door jongere generaties bands zoals Sunn O))). Hardrock en metal zijn de voornaamste steekwoorden, maar ook het experiment wordt niet geschuwd. In een volle Electric Ballroom worden sludemetalsongs afgewisseld met ambient soundscapes. Het ene moment flapperen de broekspijpen door de stoner drone van gitariste Wata, het andere moment vallen de ogen bijna dicht. Dat de zang niet altijd even zuiver is, is bijzaak. Het draait om de unieke mix van stonerrock, ambient en shoegaze. Qua interactie met het publiek komt het niet altijd tot zijn recht aangezien de drummer het publiek soms opjut alsof het om een fout hairmetalconcert gaat. Achja, het oog wil ook wat. In ieder geval, Boris is origineel in het combineren van stijlen. Tot zover Desertfest 2014




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Stray From The Path - Smash ‘Em Up

Papa Roach - Who Do You Trust

Laatste Live Reviews

Crossfaith @ W2 Den Bosch

The Hu @ Melkweg

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Crossfaith @ W2

   

Agenda