Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2015-05-09 17:55:14


Live Reviews :: Groezrock 2015!


Mei is aangebroken en dat betekent dat het tijd is om ook in België het festival seizoen te starten en hoe dit beter te doen dan met Groezrock? Het festival vond dit jaar plaats op 1 en 2 mei en ook dit jaar ging Metalkrant naar Groezrock om er uitgebreid verslag van te doen.  
De laatste keer dat ik zelf naar Groezrock ging was in 2006. Sindsdien liet ik het festival passeren, was het om dat de line-up toch niet altijd voor mij was of door omstandigheden, maar de tijden en de affiches zijn veranderd dus ik waag het dit jaar weer eens gewoon op!

Review geschreven door The Wounded Immortal
Foto’s gemaakt door Erwin Poppe (Klik op de foto’s voor meer!)

Donderdag in de vroege middag, een dag voor het festival dus,  kwam ik aan op het station van Geel. Het was nog zeer rustig, maar de pendelbus reed al. Gratis, een mooie gebaar. Ik ging maar direct richting de camping om de bandjes te halen en me te installeren en ik was onder de indruk; op de camping was alles mooi verzorgd en het terrein was niet te groot, maar had zeker toch voldoende plaats om je niet als een sardien in en blik te voelen. Top dit!

De dag erna is het toch echt tijd om er eens een goed feestje van te bouwen en eens naar goede muziek te gaan luisteren. Vrijdagochtend vroeg uit de veren dus!
Aan de punkrockers van Joyce Manor om het publiek wat op te warmen. Dit lukte matig, want zowel de band als het publiek waren nog niet erg wakker. Wie dat wel was en al een overdosis koffie op leek te hebben, was de belichtingsman. Die gebruikte al direct het volledig gamma en alles tegelijk, een overdaad dat best stoorde, waarna ik maar besloot om direct door te gaan naar de eerst band op mijn verlanglijstje: Brutus.
Brutus is sowieso iets speciaals met één bassist, één gitarist en één drumster die ondertussen ook zingt en alle aandacht naar zich toe trekt. Het is hard en rauw, punky, maar toch slepend. Brutus was dan ook heerlijk om naar te kijken.

Terug naar de Monster Energy Stage. Het programmaboekje verraad dat Masked Intruderde favoriete band is van de dochter van Fat Mike en het meisje heeft smaak moet ik zeggen. Deze vier gemaskerde heren brengen hun poppunk overheerlijk en als er dan nog een politieman het podium opstormt met een go pro camera op zijn helm, en even erna de pit in duikt, geeft dat ook nog eens heerlijke beelden op de schermen naast het podium. Hier horen we zeker nog meer over.

Na Masked Intruder is het tijd om even het terrein verder te verkennen en te ontdekken dat Groezrock echt wel op alle vlakken gegroeid is. Zo is er een grote variatie aan drankstands, met of zonder alcohol, en is er een uitgebreide keuze aan eetkraampjes, zowel voor de vergevorderde carnivoor als voor de vegetariërs en veganisten. Altijd fijn.

Door met muziek en weer op naar de Monster Energy stage voor Against Me! De band viel op Groezrock wat tegen. Waar het aan lag weet ik niet direct, maar het geluid leek niet zo heel goed te staan, of ze speelden gewoon wat slordig. Na het even bekeken te hebben ben ik dan ook maar wat gaan dwalen en zo terecht gekomen in de tent, bij The Revenge Stage, waar The Smith Street Band net begonnen was. Hoe het klonk is moeilijk te beschrijven, maar ik bleef geboeid luisteren. Niet de beste zanger overigens, maar wel eentje die je toch meeneemt in zijn verhaal. Uiteindelijk toch maar even hun cd ook aangeschaft.

Eén van de bands waar ik naar uitkeek was Atreyu. Het was op Groezrock zeker niet slecht, maar ze losten de verwachtingen ook niet in voor me. Misschien ben ik er dan toch wat uitgegroeid. Een andere band waar ik ook echt naar uitkeek was Iron Reagan, al is het maar omdat het dezelfde zanger is als die van Municipal Waste. Iron Reagan zette een goede set neer gevuld met veel crossover thrash, maar toch met iets meer hardcore dan bij Municipal Waste.
En dan heb je van die bands die al jaren meedraaien, die iedereen kent en die nooit teleurstellen, zoals Lagwagon en Pennywise. Beide hebben ze niets meer te bewijzen, het publiek maakt er toch sowieso een feestje van, wat uiteraard op Groezrock ook zeker het geval was.

Het is ongelooflijk dat het nog maar de eerste keer is dat ik Unearth zou zien en ik keek er dan toch ook naar uit. Muzikaal was het tof, maar het publiek in de pit was niet zo mijn ding. Tijdens de vette deathmetal passages en solo’s zou je je volledig kunnen smijten, maar dan valt net iedereen stil. Terwijl als de breakdowns passeren en je eindelijk kan stoppen met headbangen, de front veranderd in een kolkende moshpit. Ik zal het nooit begrijpen misschien, maar elk zijn ding uiteraard. Het maakte de show er in ieder geval niet minder vet op.
Hierna was het tijd om het terrein voor vandaag te verlaten en het feestje op de camping op te zoeken.

De dag erop is er alweer vroeg iets wat ik wil zien. Vroeg op dus! De eerste band skip ik maar even, en als opwarmer ben ik een paar nummers van F.O.D. op de Back To Basics Stage gaan bekijken. Leuke punkrock, zoals we er vandaag nog meer gingen horen. Ik bleef er niet te lang, want een paar minuten later wou ik toch vooral The Real McKenzies zien die op de Monster Energy Stage stonden. Deze folkpunk band kan me zeker wel bekoren, maar helaas zat de ambiance er nog niet in zoals het hoort bij dit soort bands. Misschien dat 13:00 dan toch voor velen te vroeg hiervoor was. Dit was ook bij Frenzal Rhomb het geval. Beide bands gaven een goede show, maar hadden het publiek niet altijd even goed mee.

Iets later op de dag speelde Counterpunch en hoewel dit mijn eerste kennismaking met de band geweest is, was ik direct verkocht. Lekker lopende skatepunk zoals vele bands in de jaren '90. Niks origineels, maar wel leuk.
Hierna enkele bands gemist doordat ik in gesprek ben geraakt, ook dat is het fijne aan een festival, maar toen de Satanic Surfers aan het opstellen waren, stonden ik en enkel duizenden andere festivalgangers al klaar met torenhoge verwachtingen. Negen jaar hebben we moeten wachten op een reünie en toen barste de hel los. Vanaf het eerste nummer brak er een moshpit los en die eindigde niet meer tot Satanic Surfers al lang van het podium vertrokken waren. Volgend jaar terug als headliner graag!

Het Zweedse Millencolin opende hun set met een nieuw nummer en dit klonk wel ok. Het tweede nummer, “Twenty Two”,  was een oudje en dit was het teken voor het publiek om er ook in te vliegen. Opvallend was dan ook dat Millencolin over het algemeen wel een deftig optreden gegeven heeft, maar voornamelijk bij de ondertussen al stokoude nummers kwam het publiek pas echt los.

Na afsluiter Refused was het helaas alweer tijd om huiswaarts te keren. De organisatie wil ik dan ook bedanken; Groezrock had een goede sfeer, meer dan voldoende plaats op het terrein en zowel punkers, hardcorekids en metalheads konden er hun ding ergens wel vinden. Diegene die bang waren dat dit allemaal wat weg zou vagen nu het zo een megafestival is geworden, dit is absoluut onterecht. Hopelijk tot volgend jaar!







Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Stray From The Path - Smash ‘Em Up

Papa Roach - Who Do You Trust

Laatste Live Reviews

Crossfaith @ W2 Den Bosch

The Hu @ Melkweg

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Crossfaith @ W2

   

Agenda