Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2017-07-26 23:09:48


Live Reviews :: Graspop Metal Meeting 2017 - Vrijdag


Graspop Metal Meeting 2017 zit er alweer op en de organisatie kan dit jaar weer terugkijken op een geslaagde editie. In tegenstelling tot vorig jaar werkte het weer dit jaar wel mee en muzikaal was er meer dan genoeg voor iedereen om te checken. Metalkrant was er ook dit jaar weer bij om uitgebreid verslag te doen. Lees je mee?

Review geschreven door Jeroen Verel en Jessica Santiago Lopez

Ook dit jaar starten wij Graspop op de donderdag, 15 juni. Na rustig aangekomen te zijn in Dessel, halen we onze bandjes op en gaan we richting het festivalterrein om het feestje alvast te starten. Terwijl er nog door de festivalgangers flink op en neer gelopen wordt naar The Boneyard om alle spullen richting de camping te brengen, lopen wij door naar de Metal Plaza, om daar de eerste bands van deze Graspop editie te checken. Op het terrein zit de sfeer er in ieder geval al lekker in. Het is er gezellig, de biertjes gaan er lekker in (sommigen zijn nu op het terrein na iets te veel biertjes al ingestort), en er klinkt vooral lekker veel muziek. Het festival start voor ons met Thurisaz in de Metal Dome.

Thurisaz

Na een lange afwezigheid is Thurisaz dit jaar weer terug op Graspop. De Metal Dome heeft zich voor de band aardig gevuld en Thurisaz speelt er een leuke set. Wel staat er een dikke feedback die het geluid verstoord, waardoor het niet altijd even goed klinkt. Voor het publiek maakt het niet veel uit. De band krijgt de aanwezige Graspoppers goed mee, zoekt regelmatig het contact met het publiek op en Thurisaz kan dan ook op een positieve en enthousiaste reactie rekenen.

Brides of Lucifer

Tegen 23:30 is het aan Brides of Lucifer om de Marquee voor de dag af te sluiten. Het is te merken dat veel mensen hier toch wel nieuwsgierig naar zijn. De Marquee vult zich goed en het is aan Brides of Lucifer om voor een muzikaal feestje te zorgen. Brides of Lucifer is een geinig concept en muzikaal een leuke uitvoering. Op het podium is er veel aandacht voor de aankleding en de uitstraling, maar het is jammer dat door de blinders en de rook dit niet tot nauwelijks echt goed te zien is en dit hierdoor een beetje teniet wordt gedaan. Muzikaal zijn het vooral de rock- en metalklassiekers die voor het feestje zorgen, waarbij door het publiek vooral de refreinen uit volle borst mee worden gezongen. Een leuk concept dus en een aardige show, die goed werd uitgevoerd, maar na een tijdje is de verrassing er vanaf en wordt het geheel wel wat eentonig.

Vrijdag 16 juli

Op vrijdag 16 juli gaat Graspop Metal Meeting dan toch echt van start en staat een bomvolle programma ons op te wachten dat voor ons begint met Comeback Kid.

Comeback Kid

Na een hoop zware metalen op de vroege vrijdag is het aan Comeback Kid om Graspop 2017 van de eerste portie hardcore/punk te voorzien. De Canadezen laten er geen gras over groeien en duiken met “Wasted Arrows” een set vol keiharde knallers in die hun, inmiddels 17-jarige, carrière beslaat. De circle pit is geopend en ook dit jaar lijkt hardcore en punk op Graspop net zoveel bestaansrecht te hebben als alle vormen van metal die we voorbij zien komen.

 

Blue Öyster Cult

Wanneer ik Blue Öyster Cult zeg zullen de meesten meteen aan “Don’t Fear The Reaper” denken. Het grootste wapenfeit van deze band is inmiddels al meer dan 40 jaar oud en dat is vandaag goed te horen. Het stemgeluid is inmiddels al lang niet meer wat het geweest is en het hele optreden, inclusief deze wereldhit, wordt ongeïnspireerd gebracht. Met zijn alleen in een leren jas en met een zonnebril op het podium staan is al lang niet cool meer en voegt ook niks toe aan de saaie performance die Blue Öyster Cult hier ten gehore brengt. Misschien voor sommigen leuk vanwege de nostalgie; op Graspop slaat Blue Öyster Cult de plank volledig mis. Later in het weekend zullen we zien dat er oude van dagen zijn die wel weten hoe het moet. Het is nooit te laat om te leren dus misschien handig als het vijftal uit New York even oplet.

Melechesh

Onderweg naar Everytime I Die pakken we nog kort wat mee van Melechesh, die hun Middle Eastern black-metal krachtig door de Marquee laat horen. De Marquee is aardig gevuld en de band, onder leiding van Ashmedi, knalt op Graspop door hun set zonder al te veel gedoe er om heen. Muzikaal klinkt het prima en worden vooral vooraan de hoofden lekker losgeschud.  

(geen) Everytime I Die

Aangekomen bij de Jupiler Stage voor Everytime I Die merken we dat er iets niet klopt. Het podium staat nagenoeg leeg en op het veld staan er vooral mensen die verward om zich heen kijken of en zich afvragen waar de band blijft of dat ze verkeerd staan. Na het checken van de app komen we erachter dat de band door omstandigheden verplaatst is naar een later tijdslot en dat de Jupiler Stage voor nu inderdaad leeg blijft.  

Northlane

De volgende band op de Jupiler Stage is Northlane. Deze Australiërs brachten dit jaar het ijzersterke album ‘Mesmer’ uit dat, mocht je deze nog niet gehoord hebben, absoluut het luisteren waard is. Twee jaar geleden zou de band al op het festival spelen, maar moesten ze helaas afzeggen. Dit jaar staat de band dan voor het eerst op Graspop en weten ze meteen aardig wat publiek naar de Jupiler Stage te trekken. Northlane speelt op de vrijdag vooral een hele toffe set, gevuld met oudere en nieuwe tracks zoals o.a. “Citizen”, “Solar” en “Quantum Flux”. Zanger Marcus Bridge is goed bij stem, de band speelt lekker en het publiek geniet er zichtbaar van. Er wordt dan ook veel geheadbanged en flink wat gecrowdsurfed. Northlane heeft er op Graspop dan ook zeker wat nieuwe fans bij gewonnen. Wil je de band snel opnieuw zien, dan kan dat, want Northlane is op 24 november te zien in Dynamo in Eindhoven!

Sólstafir

Door naar Sólstafir in de Marquee. Sólstafir is toch wel een band die niet voor iedereen is, zowel muzikaal, maar ook doordat de teksten van de band deels in het Ijslands gezongen worden. Dit is dan ook te merken aan de opkomst, de Marquee is redelijk gevuld maar er is nog genoeg open ruimte. Wel staat de band in de Marquee goed op haar plek, de tent is een goede setting voor de sferische tonen van de uit Ijsland afkomstige band. Sólstafir heeft aan het begin van hun set last van wat technische problemen. Zanger Addi geeft aan dat ze deze even gaan aanpakken, terwijl de rest van de band muzikaal door jammed. De problemen zijn gelukkig snel verholpen waarna de band sterk doorgaat met de set. Het is toch echt jammer dat de Marquee achterin leeg blijft, want Sólstafir speelt een fantastische set. De emotie en sfeervolle nummers worden stuk voor stuk ijzersterk neergezet en de band is toch echt één van de hoogtepunten van de vrijdag van Graspop 2017.

Sepultura

Deze editie van Graspop staan er maar liefst twee Sepultura shows op de planning. Later in het weekend zullen de broertjes Cavelera ons mee terugnemen naar het grensverleggende ‘Roots’ album van de band. Vandaag krijgen we de huidige line-up voor onze kiezen.

Je zou het bijna niet zeggen als je de goedlachse zanger Derrick Green ziet staan, maar wat een brul komt er vrij wanneer Sepultura hun set start met “I Am The Enemy” van het onlangs uitgekomen ‘Machine Messiah’. Dat laatste geldt overigens voor een groot deel van de nummers die Sepultura speelt tijdens deze tour om het album te promoten.

Dit wil natuurlijk niet zeggen dat er geen tijd is voor ouder werk en zijn het uiteindelijk ook bij deze formatie van Sepultura  de nummers van ‘Roots’ die het het beste doen. Uitzondering daarop is de hit “Ratamahatta” waarvan de bizar snelle vocals in het refrein niet door Derrick bij te houden zijn. zijn. Hoewel vele fans dit nummer ongetwijfeld in hun favorieten lijstje hebben staan is het misschien toch verstandig om “Ratamahatta” in het vervolg achterwege te laten. Later dit weekend zullen we horen of originele zanger van het nummer, Max, het nog wel in zich heeft.

De show die Sepultura vandaag speelt zal niet de beste van de dag zijn, maar is ook zeker niet onaardig te noemen.

Ondertussen is het op het terrein te merken dat de headliner van de dag Rammstein is. Het is er vooral druk, ontzettend druk, zeker als je richting de Main Stages loopt. En er zijn vooral een hoop Rammstein shirts te zien, niet alleen in het publiek, maar ook hangend in de merch stand. Maar, het duurt nog wel even voordat Rammstein de avond mag afsluiten. Van het sferische Sólstafir en het krachtige Sepultura naar de altijd energieke Dee Snider en Motionless In White.

Dee Snider

Dee Snider op de Mainstage werd kort voor het festival nog geboekt als vervanger van W.A.S.P. Met Twister Sister wist Dee Snider vorig jaar nog één van de meest memorabele Graspop shows ooit te geven. Zo memorabel is het dit jaar niet, maar ook solo is Dee Snider zeker entertainend. Nog even energiek als altijd brengt Dee Snider op Graspop een set gevuld met solo nummers, Twisted Sister tracks en diverse covers. Het zijn dan ook de covers die tijdens deze set verfrissend (voor Dee Snider) en verrassend zijn. Covers als “Head Like A Hole” van Nine Inch Nails of het Soundgarden nummer “Outshined”, die Dee Snider als tribute voor Chris Cornell speelt en waarbij hij tijdens zijn speech nog even aangeeft dat hij, just so we know, goed voor zichzelf zorgt. Vocaal gezien lang niet zo sterk als de stem van Chris, waarbij Dee er toch af en toe ook wel zichtbaar moeite mee heeft, maar wel een leuke tribute met toch een ontzettend mooi momentje als het hele veld Chris z’n naam tijdens het nummer roept.

Motionless in White

“het valt niet te ontkennen dat Motionless in White met veel (aanstekelijk) plezier op de podia staan en daarmee leuke, onderhoudende shows spelen”

Ik haal even een quote aan uit de review van het laatste Motionless in White album, ‘Graveyard Shift’, waar we vandaag ook genoeg van te horen krijgen. Niets is namelijk minder waar en ook vandaag op Graspop staan Chris Motionless en zijn consorten weer een geweldige show te spelen.
De band tourt rond ter support van hun nieuwste studio kindje en weet tracks als “Rats”, “Loud (Fuck It)” “570” en “Eternally Yours” goed van de plaat naar het podium te vertalen. Het klinkt niet alleen goed, maar de plezier in het spelen is weer goed te merken bij de band. Ook het publiek weet het optreden goed te waarderen en gaat los op zowel het nieuwere werk als publieksfavorieten als “Death March”, “Abigail” en “Devil’s Night”.
Of je de muziek nou kan waarderen of niet, wanneer je de band aan het werk ziet is goed te begrijpen waarom Motionless In White zieltjes blijven winnen.

Epica

Van Motionless In White naar Epica op Mainstage 2. Zoals altijd is ook vandaag weer de show van Epica groots en sterk, de band hebben wij dan tot nu toe nooit op een slechte of niet enthousiaste show betrapt. Muzikaal moet je er van houden, maar er wordt wederom een sterke performance neergezet met de spotlight op de vocals van Simone Simmons. Het geluid staat niet altijd even goed, zo vallen de grunt vocalen zo nu en dan weg. Dit weerhoud de fans er overigens niet van om van de show te genieten. Coen Janssen op keyboard zorgt tijdens de show voor een hoop leuke interactie met de fans. Zo gaat hij bijvoorbeeld van het podium af om vooraan bij het hek rond te lopen en in het publiek te spelen, en maakt hij ook tijd om even een selfie met fans te maken. Leuk voor de fans en leuk voor de show.

Waar we eerder in de review al melden dat het terrein op de vrijdag in de middag druk was, bereikt de drukte in de avond een toppunt. In voorgaande jaren, tijdens bijvoorbeeld Iron Maiden, was het terrein voor de Main Stages al super druk, dit jaar in aanloop naar Rammstein is dit een voor Graspop Metal Meeting ongekende drukte en is het overduidelijk dat het festival op de vrijdag uitverkocht was. Voor wie nog vanuit voor bij de Main Stage naar één van de andere stages wil lopen voor bijvoorbeeld The Dillinger Escape Plan in de Metal Dome,is dit haast niet meer te doen. Het veld staat daarvoor echt te vol. In plaats van een weg naar achteren te vechten, kiezen velen (waaronder wij) er dan ook voor om maar nog snel iets te eten, misschien Europe nog even te checken (staand of zittend) en zich klaar te maken voor het muzikale geweld van Rammstein.

Rammstein


Om 00:00 is het dan ook zover, de reden voor alle drukte op het terrein; Rammstein.
Voor wie Rammstein eerder al gezien heeft, is dit een show zoals je van Rammstein kan verwachten en daardoor ook niet echt meer verrassend. Wat overigens niet betekent dat het niet goed is, integendeel, Rammstein is live altijd sterk en vet om te zien. De show opent met “Ramm 4”, waarna de set voor het gevoel wat traag van start gaat, wellicht door de wat lange pauzes tussen de nummers. Gelukkig verbeterd dit al snel en gaat met “Keine Lust” en “Feuerfrei” het tempo weer lekker omhoog. Rammstein klassiekers als “Ich Tu Dir Weh”, “Links 2-3-4”, “Ich Will”, “Du Riechst So Gut” en “Du Hast” kunnen natuurlijk niet ontbreken, net als het vuurwerk, en de theatrale show eromheen wat op en top Rammstein is. De band sluit de set rond half 2 op Graspop af met een encore gevuld met “Sonne”, “America” en “Engel”. Ook al is de show in de laatste paar jaar niet veel veranderd, live is Rammstein nog steeds vet om te zien en te horen.

De exit van het terrein is helaas door de grote drukte een stuk minder. Lange rijen, veel onduidelijkheid over welke rij er genomen kan worden om naar buiten te gaan en vlak voor de poortjes veel getrek en geduw. Een klein minpuntje, dat misschien een volgende keer wat beter geregeld kan worden, op een voor de rest een toffe eerste Graspop Metal Meeting dag. 




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

VUUR - In This Moment We Are Free - Cities

Fabulae Dramatis - Solar Time s Fables

Laatste Live Reviews

Bush @ 013 in Tilburg

Seether @ Melkweg

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Bush @ 013 Tilburg

   

Agenda