Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2017-07-27 00:12:59


Live Reviews :: Jera On Air 2017


Wanneer je met regelmaat de grote festivals als Graspop Metal Meeting bezoekt dan is de kans groot dat je vanwege geld- of tijdgebrek de kleinere festivals over moet slaan. Zonde, want ook de kleinere festivals hebben, zowel qua line-up als gezelligheid een hoop te bieden.
Nog niet eerder was Metalkrant op Jera On Air. Maar na vele goede verhalen van zowel bezoekers als de pers besloten we dat het toch eens tijd was om een kijkje te nemen op het Limburgse festival waar vooral de punk en metalcore liefhebbers goed aan hun trekken komen.

Review geschreven door Jeroen Verel
Foto’s gemaakt door Jessica Santiago Lopez (Klik hier of op de foto’s voor meer)

Klein maar fijn is hoe het festivalterrein het best te beschrijven is. Groot is het zeker niet, maar alles wat je nodig kan hebben als bezoeker is er te vinden. Van diverse eettentjes en een bar tot een kleine markt. Er is zelfs een tent waarbinnen de officiële merchandise standjes van de diverse bands die spelen te vinden zijn. In het midden van dit alles een BMX ramp.

Klein nadeel is het opwaaiende zand op het terrein en de stofvorming hierdoor. Kijk niet verbaasd op als je na een droge zonnige dag Jera een kilo zand uit je neus moet snuiten. Of hier iets tegen te doen is weet ik niet.

Een fijn terrein is natuurlijk mooi voor een festival, maar hoe zit het met de line-up? Uiteindelijk komen we natuurlijk voornamelijk om gedurende een lang weekend de vele artiesten aan het werk te zien en, verdeeld over 2 grotere en één klein podium, is er dan ook genoeg te zien.

Het Britse Apologies, I Have None openen de dag op de mainstage. Dat de heren zo vroeg op de dag staan zal eerder te maken hebben met de huidige populariteit die ze genieten in vergelijking met de rest van de acts van vandaag, dan hun vermogen om het aanwezige publiek wakker te schudden.
Ongeïnteresseerd brengt het kwartet een half uur lang een weinig interessante set. Aan de kleine opkomst binnen de tent te zien zijn er meer die er zo over denken. Op naar de second stage om te zien wat daar gaat gebeuren…

Helemaal niks dus… Broken Teeth waren al te laat om de dag op second stage te openen (daar start het feest eerder dan op de mainstage) waardoor Landscapes het van ze over heeft genomen. De verwachting was dat Broken Teeth dan wel het tweede slot van Landscapes zou nemen. Niets blijkt minder waar wanneer we te horen krijgen dat Broken Teeth nog altijd niet aanwezig zijn en er dus even niemand gaat spelen. De organisatie laat weten te willen regelen dat Broken Teeth later in het weekend alsnog komt spelen.

Een echte goede muzikale start van de dag krijgen we dan eindelijk wanneer The 101’s de mainstage overnemen. Wat een band, wat een muziek, wat een enthousiasme. Met gemak weet het jonge Eindhovense viertal het niveau van populaire 90’s poppunk bands als Sum 41 te evenaren. Het duurt dan ook niet lang voordat de pit, gevuld met zowel mensen als opblaasdieren, en zelfs de meest vroege wall of death bij Jera een feit is. Voor The 101’s is dat nog niet genoeg en er worden strandballen het publiek in gelanceerd die we de rest van de dag nog door het publiek bij de mainstage zien stuiteren. Terwijl de band het publiek een half uur lang trakteert op een ware poppunk revival zingen we luidkeels mee. Even zijn we weer terug in de jaren ‘90 en net als destijds bij een Blink-182 show kijken we ook nu niet raar op wanneer een crowdsurfer op zijn opblaaskrokodil over het publiek raast.
The 101’s hebben zo vroeg op de middag en in eigenlijk veel te weinig tijd de lat voor de bands die na hen komen bijzonder hoog weten te leggen.

Eerder deze maand kwam overigens hun debuutalbum ‘Counterbalance’ uit en wie zijn wij om een band als The 101’s deze shameless plug niet te gunnen?



Ondertussen is het op de second stage tijd voor wat heftiger werk van het Britse Shvpes.
Vorig jaar verscheen hun debuutalbum ‘Pain. Joy. Ecstasy. Despair.’, maar het vijftal gaat al jaren mee en heeft vanwege hun sterke liveshows al een indrukwekkende fanbase opgebouwd. Geheel verdiend blijkt ook vandaag. Dat zanger Griffin Dickinson toevallig de zoon van Iron Maiden zanger Bruce is heeft hier helemaal niks mee te maken.
Shvpes speelt voor overtuiging. De band kan wat energie en perfomance betreft de grotere acts op het menu prima evenaren en heeft het publiek dan ook in no time voor zich gewonnen. Griffin is zelfs zo energiek dat het soms verbazingwekkend is hoe hij de vocals tijdens het fanatieke rennen en springen over het podium nog zo goed zijn strot uitkrijgt. Als dit het niveau is wat de bands op Jera de rest van de dag ook kunnen bieden dan hebben we heel wat om naar uit te kijken.


Na het zwaardere werk van Shvpes klinken bij de mainstage de luchtigere melodieën van As It Is. De leeftijd van de doelgroep voor deze popband ligt beduidend lager dan bij de rest van de line-up. Muzikaal is de vergelijking met Busted snel gemaakt (al betwijfel ik of de fans van As It Is oud genoeg zijn om zich Busted te kunnen herinneren). Als een kruising tussen Justin Bieber en Miley Cyrus brengt zanger Patty zijn nasale vocals op een overdreven manier terwijl de band achter hem ongeïnspireerde popdeuntjes staat te spelen. Voor de doelgroep, gezien ook het succes van As It Is, een prima act, maar als dit niet je ding is kan je de show van As It Is beter laten voor what it is.
Neem in dat geval een biertje, score wat te eten bij Just Like Your Mom, check de markt of geniet van de zon.


Meer zwaar werk komt hierna met de metalcore/hardcore van Obey The Brave en deathcore van Chesley Grin.

Beide bands weten de tent niet volledig te vullen, maar krijgen het aanwezige publiek goed enthousiast.Het duurt bij Obey The Brave niet lang voor de eerste pit ontstaat die gedurende de show goed aan weet te houden.

Bij Chelsea Grin vertaald het enthousiasme zich vooral in headbangen. De show van Chesley Grin is er één die we al vaker hebben gezien van soortgelijk bands. Het brengt dan ook niet veel bijzonders, maar klinkt aardig.
Hoewel beide bands een hele verbetering zijn ten opzichte van het kinderlijke As It Is weten ze het niveau qua performance van de bands die we hiervoor te zien krijgen niet te evenaren.  



Een band die de hoge verwachtingen wel waar weet te maken is Against Me!, één van de meest relevante punkbands van het moment. Er is bijna geen beter voorbeeld binnen de scene te vinden van iemand die zichzelf durft te zijn en lak heeft aan- en werkt aan verandering van normen binnen de maatschappij dan Against Me! frontvrouw Laura Jane Grace. De teksten van Laura zijn zowel politiek als emotioneel beladen en de band weet dit  met catchy punk en rockmuziek tot een geniaal geheel om te toveren.
Ook live heeft Against Me! een flinke reputatie. De shows ontvangen altijd goede kritieken en vandaag krijgen we op Jera ook te zien en te horen waarom dat zo is.
Vanaf de eerste klanken van opener en hitsingle “I Was A Teenage Anarchist” gaat het dak er in de al goed gevulde tent af. Tijdens een set die verder voor het grootste deel bestaat uit werk van de jongste studioalbums ‘Transgender Dysphoria Blues’ en ‘Shape Shift With Me’ blijft de tent zich vullen met nieuwsgierige voorbijgangers. Muzikaal klinkt het allemaal dan ook steengoed en op het podium is de band geweldig om aan het werk te zien. In het publiek heerst er een gezellige sfeer. Er wordt meegezongen gedanst en gesprongen. In het midden van de tent ontstaat een pit en tijdens het nummer “Unconditional Love” ontstaat er een heuse polonaise. Een punkshow zoals een punkshow hoort te zijn.
Against Me! mag zeker tot één van de hoogtepunten van deze editie van Jera On Air gerekend worden.




De avond wordt bij de mainstage ingeleid door nog een topact. Niet zomaar één want deze band stond er een jaar eerder ook en heeft toen zo’n goede indruk gemaakt dat de organisatie heeft besloten om ze gewoon nog een keer te boeken.

Wanneer While She Sleeps hun opwachting maakt is de tent al bijna vol. En ook hier verandert zowel het aanschouwende publiek als de band op het podium bij het aanslaan van de eerste snaren in één brok energie. Al snel wordt ook voor hen die er vorig jaar niet bij waren duidelijk waarom While She Sleeps op Jera zo geliefd is.

De band geeft alles op het podium en wanneer je ze aan het werk ziet is het niet zo heel gek dat While She Sleeps in een relatief korte tijd zo populair is geworden als dat ze nu zijn. Naast dat het optreden energiek is en er veel interactie met het publiek is, klinkt de show van begin tot het einde ook nog eens erg goed. Zanger Loz heeft het publiek om zijn vinger gewonden en wanneer hij tijdens de show een oproep doet om zoveel mogelijk crowdsurfers naar voren te krijgen wordt daar massaal gehoor aan gegeven. Het is ook tijdens de show van While She Sleeps dat de laatste van de strandballen van The 101’s eraan gaat als Loz deze op het podium lek bijt.

Het laatste nummer brengt de energieke zanger al crowdsurfend ten gehore en als de show over is klimt Loz in de pilaar in het midden van de tent om daarna omlaag te springen en te belanden in de armen van liefhebbende fans.
Na het zien van de show van While She Sleeps is te begrijpen dat de organisatie deze band graag nog een keer terug wilde hebben.



Na twee van deze geweldige bands is The Black Dahlia Murder dan even een tegenvaller. De band brengt hun trashmetal zeker niet slecht, maar staat wat droog op het podium. Gelukkig zijn er genoeg fans aanwezig die hier genoegen mee nemen om de eerste rijen te vullen. Verder is de tent bij aanvang nog vrij leeg, maar naarmate het optreden vordert druppelt het publiek toch langzaamaan binnen.


Het niveau stijgt weer bij Northlane op de mainstage. Ook hier is bij aanvang de tent al goed gevuld.  Dat de band al redelijk wat populariteit heeft opgebouwd is te merken wanneer de meet en greet sessie eerder op de dag vanwege tijdsdruk moet worden beëindigd voor de laatste geïnteresseerde aan de beurt is geweest. Wie de Australiërs al eerder aan het werk zagen weten waarom.
Hun kruising van progressieve metalcore en alternative metal klinkt live geweldig. Hoewel de performance niet zo energiek is als bijvoorbeeld een While She Sleeps, wordt hun strakke spel goed gewaardeerd. Northlane wordt dan ook zeer goed ontvangen en zorgt ervoor dat ook de alternative metal liefhebber vandaag aan zijn trekken komt.



Bij Bouncing Souls zou een introductie niet nodig moeten zijn. Dit punkkwartet uit New Jersey levert al meer dan 25 jaar kwaliteitspunk en hun stijl heeft zelfs lange tijd gefungeerd als een blueprint voor punkmuziek uit hun omgeving.

Vanavond laten ze horen na al die tijd nog altijd zonder probleem een show te spelen zoals van hen verwacht mag worden. Een gezellige sfeer, een enthousiaste band op het podium, interactie met het publiek en vooral heel veel catchy refreinen die luidkeels mee worden gezongen door de, tot de nok toe, gevulde second stage. Even geen boze punk, maar teksten waarin gebroken harten geheeld worden en het leven, vriendschap en vooral de saamhorigheid binnen de punkscene gevierd worden. Ondersteund door catchy muziek waarop het publiek losgaat en er vollop gedanst en gepogod mag worden.
Bouncing Souls zorgt voor één van de meest gezellige shows op Jera 2017. De “True believers” mogen er met recht trots op zijn.




Het is inmiddels al wat later in de avond en wanneer je het hele land doorkruist voor één dagje Jera is het helaas niet mogelijk om tot het einde te blijven. We besluiten om heel snel nog even een paar nummer van Suicidal Tendencies mee te pakken voor we richting de laatste trein vertrekken want… Tja het zijn Suicidal Tendencies.

De vrijdag van Jera 2017 was mooi. Het weer was prachtig, de bands waren goed en de sfeer was gezellig. Volgend jaar weer?


-




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

VUUR - In This Moment We Are Free - Cities

Fabulae Dramatis - Solar Time s Fables

Laatste Live Reviews

Bush @ 013 in Tilburg

Seether @ Melkweg

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Bush @ 013 Tilburg

   

Agenda