Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2017-10-09 13:59:32


Live Reviews :: Bush @ 013 in Tilburg


Met hits als “Everything Zen”, “Machinehead”, “Glycerine” en “The Chemicals Between Us” was het Britse Bush(vernoemd naar Shepherd’s Bush, London; niet naar die gekke Amerikaanse president) in de jaren ‘90 regelmatig terug te vinden in de hitlijsten en kwamen video’s van de band veel voorbij op MTV en TMF. Net als MTV en TMF stopte Bush in 2002 met muziek, maar in tegenstelling tot de twee tv-zenders keerde Bush in 2010 terug naar het wereldje waar ze horen. Even populair als vroeger is de band nooit meer geworden, maar onlangs verscheen met ‘Black and White Rainbows’ inmiddels alweer het derde nieuwe album na hun stop. Mooi excuus voor een tour en dan met name een show in het Tilburgse 013 waar een goed gevulde Main Stage de band opwacht.  

Review geschreven door Jeroen Verel
Foto's gemaakt door Jessica Santiago Lopez (Klik hier of op de foto's voor meer) 

RavenEye klinkt al prettig op de plaat, maar is typisch een band die live het beste tot haar recht komt. Muzikaal doet de band bij vlagen denken aan Wolfmother, maar speelt een energieke show zoals we die gewend zijn van een band als Papa Roach. Het zichtbare genot tijdens het spelen straalt bij de bandleden, en in het bijzonder de goedlachse zanger Oli, van het gezicht.

De combinatie van de catchy nummers en interactie met het publiek zorgt dat ervoor dat RavenEye het publiek, waarvan 99% vermoedelijk niet met de band bekend waren voor vanavond, binnen no time voor zich heeft gewonnen. Met deze voortreffelijke performance kan het niet anders dan dat RavenEye er na vanavond fans bij heeft. Het zou me dan ook niet verbazen deze heren in de toekomst vaker op de Nederlandse podia te treffen.

013 is vanavond goed gevuld met fans van Britse (post?) grunge-sensatie Bush. Voor de één pure nostalgie en voor de ander een band die tot op de dag van vandaag tot de favorieten behoort. Hoe dan ook is ook bij de band zelf wel bekend dat het oudere werk uit de jaren ’90 hun beste werk is. De set die de Britten ten gehore brengen beslaat dan ook vooral die periode. Met name de debuutplaat ‘Sixteen Stone’ wordt vanavond goed vertegenwoordigd.  Van het onlangs uitgekomen ‘Black and White Rainbows’ krijgen we “Nurse” en “Peace-S” te horen. Deze nummers komen prima mee in de met vooral klassiekers gevulde set van vanavond.

Bush opent met “Everything Zen” opgevolgd door “The Chemicals Between Us”. Door meteen met twee van hun grootste hits de deur in te trappen is de sfeer goed gezet. Tevens is het een risico die de band kan nemen, want het zijn zeker niet de enige publieksfavorieten die Bush in het arsenaal heeft. “Prizefighter”, “Testosteron” en “Swallowed” zijn enkele van de favorieten die door het publiek, vooral bestaand uit 30ers en 40ers, luidkeels mee worden gezongen.


Hun 51-jarige idool Gavin Rossdale, die met zijn ‘90s voorkomen rechtstreeks uit een tijdmachine lijkt te zijn gestapt, danst en vliegt vrolijk over het podium heen terwijl hij moeiteloos het geliefde repertoire van Bush ten gehore brengt. De rest van de band, waarvan drummer Robin Goodridge naast Rossdale enige originele lid is, komt naast de energieke Rossdale wat statisch over, maar zoeken wel regelmatig met een brede glimlach het publiek op.

Helaas vanavond geen volledige uitvoering van “Letting The Cables Sleep”. We krijgen een akoestische versie van de intro van deze prachtige classic . De overgang in wereldhit “Glycerine” is de enige manier waarop Bush hiermee weg kan komen en dat werkt voortreffelijk.
Tijdens “Little Things” stapt Rossdale het publiek in. De eigenzinnige zanger wordt opgeslokt door het publiek en deinst er niet voor terug om hier en daar een knuffel te geven of op de foto te gaan. Terwijl de rest van de band op het podium hun werk doet vindt Rossdale een plek achter in de zaal waar hij springend en dansend met het publiek het grootste deel van de hit ten gehore brengt om zich daarna naar voren te haasten voor de afsluiting van de reguliere set.

Omdat we “Machinehead” nog niet hebben gehoord is er niemand de een stap zet wanneer de band het podium verlaat. Een Bush show is niet af zonder deze, misschien wel grootste, publieksfavoriet van de band. Er hoeft niet lang gewacht te worden voor de band terug het podium oploopt en de woorden “Breathe in, breathe out, breathe in, breathe out”  het langverwachte “Machinehead” ingeleid wordt.
Met een aardige cover van de R.E.M. hit “The One I Love” en hekkensluiter “Comedown” komt er een einde aan de show waaruit we kunnen concluderen dat Bush zelfs in 2017 nog prima die feeling weten over te brengen waar ze in de jaren 90 zo populair mee zijn geworden. Met een onderhoudende avondvullende show weet de band hun publiek geweldig te vermaken. 





Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

VUUR - In This Moment We Are Free - Cities

Fabulae Dramatis - Solar Time s Fables

Laatste Live Reviews

Bush @ 013 in Tilburg

Seether @ Melkweg

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Evil Or Die Fest 2017 - Day 2

   

Agenda