Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2018-02-12 19:11:59


Live Reviews :: Motionless In White @ TivoliVredenburg


Van de muziek of het voorkomen van de bandleden van het Amerikaanse Motionless In White kan je vinden wat je wil, maar ik denk dat iedereen die de band eerder aan het werk heeft gezien (als support of op festivals) niet kan ontkennen dat de korte sets die de band tot nu toe in Europa heeft gespeeld veelbelovend waren. Op donderdag 1 februari mocht Motionless In White dan eindelijk hun eerste Nederlandse headlining show spelen als onderdeel van de ‘Graveyard Shift Tour’ en wel in het Utrechtse Pandora (Tivolivredenburg), waar ze een aantal jaar terug nog in het voorprogramma stonden van Lacuna Coil. Vanavond is de zaal strak uitverkocht door de sterk gegroeide fanbase van Motionless In White.

Review geschreven door Jeroen Verel
Foto's gemaakt door Jessica Santiago Lopez (Klik hier of op de foto's voor meer)

Natuurlijk is Motionless In White niet de eerste band die we vanavond voor onze kiezen krijgen. De avond wordt vanavond afgetrapt door Ice Nine Kills en die doen dat niet onverdienstelijk. Al tijdens het eerste nummer “Communion of the Cursed” vertaalt het enthousiasme van het publiek zich in een pit. Een deel van het publiek lijkt al goed bekend te zijn met het werk van de band, maar zanger Spencer Charnas weet het publiek goed te bespelen. De band heeft niet meer nodig dan één nummer om de meerderheid in de zaal voor zich te winnen. Tegen de tijd dat de band afsluit met “Me, Myself, and Hyde” heeft Ice Nine Kills ongetwijfeld nieuwe zieltjes weten te winnen voor hun, met horror doordrenkte, metalcore.  Dik verdiend, want kwalitatief weet het optreden van de band zeker indruk te maken.




Minder enthousiast gaat het eraan toe wanneer Cane Hill, de tweede support van vanavond, hun set start. Onlangs wist de band nog een aardig nieuw studioalbum, ‘Too Far Gone’ genaamd, af te leveren; op het podium krijgen we een band voorgeschoteld die niet waar kan maken wat we op de plaat van ze horen. Zanger Elijah Witt lijkt eerst niet erg geïnteresseerd in het publiek te overtuigen. Hij staat erbij alsof hij aan het soundchecken is, wat sterk in contrast staat met de rest van de bands. Muzikaal is het optreden van Cane Hill overigens dik in orde en als het publiek daarop enthousiast reageert lijkt Elijah uiteindelijk toch wakker te schrikken en het publiek te vinden. Te laat om het optreden nog echt te kunnen redden. Jammer, want door wat een slechte dag voor Cane Hill lijkt te zijn hebben velen vanavond geen goede eerste indruk van het live-werk van deze band gekregen, die op de plaat zo veelbelovend klinkt.



Motionless In White hebben we meerdere keren als support aan het werk mogen zien; The Graveyard Shift Tour is hun eerste Europse headlining tour en Motionless In White pakt vanavond goed uit. De band weet hun reputatie hoog te houden met wederom een strakke energieke show zoals fans deze inmiddels van ze gewend zijn. De heavy rauwe riffs die we kennen van de albums vertalen zich opnieuw perfect naar het podium. Het geluid staat goed afgestemd, wat op zich al een prestatie is aangezien niet elke band dit voor elkaar krijgt in de Pandora. Zanger Chris Motionless is goed bij stem en weet zijn zang en de interactie met zijn fans moeiteloos te verdelen.

Waar de visuele verrassing voorheen vooral lag bij het voorkomen van basgitarist Ghost, heeft de band bij dit eerste headline optreden ook diverse stageprops met zich meegenomen en zijn de vriendinnen van Chris en Ghost aangesteld als danseressen. Hoewel ze niet altijd even goed maat weten te houden, zijn ze met hun matching outfits en bijpassende attributen (denk aan Halloween outfits en snoep in het publiek gooien of Amerikaanse pakjes met supersoakers) een grappige toevoeging tijdens de start van enkele van de nummers in de set.  Een set die met nummers als “Rats”, “Necessary Evil”, “Soft”, “570”, “Not My Type: Dead as Fuck 2” en “LOUD (Fuck It)” vooral in het teken staan van het vorig jaar uitgekomen album ‘Graveyard Shift’. Voor fans van ouder werk is er ook genoeg moois te beleven. Wat dacht je van “Immaculate Misconception”, “Devil’s Night”, “Dead as Fuck” of “Abigail”? Voor het laatstgenoemde nummer wordt de band op het podium vergezelt door Ice Nine Kills zanger Spencer, die het nummer voor de gelegenheid als duet met Chris ten gehore brengt.


Tot nu toe wist Motionless In White al te overtuigen met hun enthousiaste en energieke optredens en hun strakke livesound. Elke keer kort als support van andere bands of op festivals. Nu we de band eindelijk in volle glorie hebben mogen aanschouwen kunnen we alleen maar concluderen dat ze deze lijn ook gedurende een volle set van 80 minuten door weten te trekken en de verwachtingen op basis van eerder voorproefjes meer dan waar hebben weten te maken. Wat je ook van deze band vind, live zijn ze retestrak en entertaining as fuck. Motionless In White is dan ook zeker een liveact die elke (industrial) metal (core) liefhebber een keer gezien moet hebben.






Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Leaves Eyes - Sign Of The Dragonhead

Amberian Dawn - Darkness Of Eternity

Laatste Live Reviews

Motionless In White @ TivoliVredenburg

Saliva en Crazy Town @ 013

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Alien Ant Farm & SOiL @ Hedon

   

Agenda