Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2018-03-11 14:43:11


Live Reviews :: Steven Wilson @ AFAS Live


Het is over het algemeen sowieso al moeilijk om vanuit een succesvolle band dat succes te evenaren, of zelfs maar te benaderen, als soloartiest. Het stevige gitarengenre vormt daar geen uitzondering op. Toch zijn er een aantal artiesten die dit aardig is gelukt (Ozzy Osbourne anyone?). Iemand die zeker in het rijtje van de succesvolle namen hoort is Steven Wilson. Hij is het brein achter 1 van de meest gewaardeerde “moderne” progressieve bands, Porcupine Tree. Nadat deze band opgehouden is te bestaan, heeft hij al een aantal huzarenstukjes van soloalbums uitgebracht. Met zijn vijfde soloalbum 'To The Bone' op zak, staat hij vandaag in een uitverkochte AFAS Live.

Steven Wilson - 7 maart 2018 - AFAS Live
Review geschreven door Jordy Valke

Ondanks dat hij zelf (met band) zo’n 3 uur op het podium staat, oké met 20 minuten pauze, is er toch ruimte gevonden voor een voorprogramma. Ditmaal in de vorm van zangeres, pianiste en model Donna Zed. Aangezien haar optreden al om 19:30 ten einde was, heb ik alleen het laatste nummer nog net mee kunnen pakken. Dat is dan ook te weinig om hier een mening over te kunnen vellen, maar de combinatie van enkel piano en haar hoge stem waren best aangenaam.

Stipt om 20:00 gaan de lichten uit en wordt een soort slideshow gepresenteerd op het voor Steven Wilson zo kenmerkende doorzichtige doek dat voor het podium hangt. De slideshow bevat krachtige foto’s met bijbehorende termen die door elkaar worden gemixt op het einde, zodat er een lekker deprimerende sfeer wordt neergezet voordat Steven en band het podium betreden. Vanzelfsprekend komen er veel nummers van het laatste album voorbij. Eén van de meest indrukwekkende en mooiste nummers van dat album, “Pariah” komt al als tweede voorbij. Misschien is dit wel jammer, maar aan de andere kant zet het wel gelijk de toon voor de avond. Het is een schitterend duet met Ninet Tayeb die haar deel enorm groot geprojecteerd op het doek vertolkt.

Omdat Steven zelf ook aangeeft dat hij door de jaren heen een enorme discografie heeft opgebouwd, wordt de zaal ook getrakteerd op enkele oudere parels. De nieuwe nummers worden afgewisseld met Porcupine Tree nummers die uiteraard met veel enthousiasme worden ontvangen. Sowieso is het publiek zichtbaar vermaakt en ook de band merkt dit. Steven benadrukt ook nog even dat hij het fijn vindt om weer in een zaal te spelen met staand publiek. Dit nadat hij de afgelopen weken veel in Scandinavië en Duitsland heeft opgetreden in theaters en dergelijke, aangedikt met een mooie anekdote over “nerds” die de voorste rijen in beslag nemen met hun partner die er eigenlijk helemaal niet wil zijn en daarom in slaap valt. Dan is het enthousiaste publiek in de AFAS toch een stuk prettiger. Zoals eerder gezegd, bestaat het concert uit twee gedeelten. En ik snap ook wel waarom. De live-uitvoering van “Ancestral” voor de pauze wordt namelijk zo indrukwekkend goed en strak gespeeld, dat ik snap dat er een pauze nodig is. Met name drummer Craig Blundell snakt naar rust in zijn armen denk ik. Hij is sowieso wel een beetje de ster van de avond. Man, wat kan deze gast drummen.

Na de pauze wordt het publiek gelijk getrakteerd op weer een Porcupine Tree klassieker, “Arriving Somewhere But Not Here”, uiteraard met veel enthousiasme ontvangen. Hierna bereidt Steven ons voor op het ergste, of toch niet? Het is namelijk tijd voor wat “Discodancing”, ja echt. Na een verhaal over het niet snappen dat mensen maar van 1 soort muziek kunnen houden (waar ik het wel mee eens ben), wordt namelijk het meest popachtige nummer gespeeld wat hij ooit geschreven heeft. Het gaat hier om “Permating”, ook weer van 'To the Bone' wat sowieso een vrij toegankelijk album is. Echter is het toch een vreemde gewaarwording als de discobol boven het podium aangaat en er ook vrolijke discokleurtjes uit de podiumverlichting komt. Zoals Steven zelf ook zegt is het zicht op dansende metalheads met Opeth-shirts echter onbetaalbaar.

In schril contrast met deze vrolijkheid staat de afsluiter van de avond. Eerst volgt een bijzondere solo-uitvoering, met zijn eerste gitaar waar hij gevoelens voor heeft (een Stratocaster uit de jaren ’60), van Porcupine Tree’s “Even Less”. Dit als blijk van dankbaarheid omdat Nederland het eerste land is waar hij optrad buiten de UK, volgt namelijk “A Raven That Refused To Sing”. Het is misschien wel 1 van de meest deprimerende nummers die Steven Wilson geschreven heeft, maar tegelijk ook 1 van de mooiste. Hiermee komt deze avond zo tegen 23:00 ten einde en kan het publiek niet anders dan met een zeer tevreden en overweldigend gevoel naar huis.




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Anti-Flag - American Reckoning

Nonpoint - X

Laatste Live Reviews

Abay in Keulen

The Brew @ Die Kantine - Keulen

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

The Dead Daisies & Scarved@De Kreun 2018

   

Agenda