Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2018-07-09 00:15:46


Live Reviews :: Freak Valley Festival


Voor de zevende keer op rij vindt in Netphen, dichtbij Siegen, het Freak Valley festival plaats. Het is een doom-, stonerrock-, blues- en psychedelicfestival dat vier dagen duurt en ver op voorhand uitverkocht is. Bekende en onbekende bands uit de hele wereld zetten het festival vier dagen lang op zijn kop waarbij 2500 fans volop genieten. Metalkrant was erbij en zag de volgende groepen aantreden op de twee podia.

Freak Valley Festival – 30/31-5 en 1/2-6-2018 AWO-Gelände Netphen
Review geschreven door Jerome Crutsen

Dag 1:

De Galactic Superlords zetten op de eerste officiële festivaldag, op woensdag is er een preparty op de camping, een dikke stempel. Deze band uit Keulen is op weg naar een succesvolle status in de muziekscene. Ze zijn retestrak op elkaar ingespeeld en met een flinke dosis positieve energie wordt een knetterharde set gespeeld. Een heerlijke mix van heavy rock en heavy metal met vrouwenzang. Denk aan een vrouwelijke Iron Maiden met een vleug retrorock. “Nowhere To Hide” is een knaller en bezit een hoog meezinggehalte. Meer hoeft er niet gezegd te worden. Slechts nog dat er op deze dag ook hun eerste album, door Rock Freaks Records, wordt gepresenteerd. Kopen die plaat!

Ieder jaar sponsort Rockblog.Bluesspot een band op het festival. Dit jaar is dat het Italiaanse Humulus. Dit trio brengt psychedelische stonerrock ten gehore. Het optreden staat grotendeels in het teken van hun plaat ´Reverently Heading Into Nowhere´ uit 2017. Heavier dan voorheen worden groovy riffs afgewisseld met psychedelische intermezzo´s. Met hun woestijnsound weten ze het publiek drie kwartier lang te imponeren. Het is niet de eerste keer dat er een Italiaanse band op Freak Valley speelt, wel is het een première dat een band zijn eigen bier meeneemt. Een zeer donker bier dat doet denken aan Guinnesbier, je moet er van houden.

Tijd voor de zware psychedelica van Mother Engine. Een paar jaar geleden stonden ze nog op een zelf gebouwde bühne op de camping van Stoned From The Underground. Nu dan op het hoofdpodium van Freak Valley weet het trio goed te imponeren met de combinatie van drijvende, instrumentale stonerrock en bezwerende psychedelica. In drie kwartier tijd weten ze met moeite drie nummers te spelen daar deze langgerekt worden met uitgemeten jams. Het ruimtevaartschip is uit de ´Hangar´ (de titel van hun derde plaat) gekomen en eindelijk op dit festival geland met succes.

Van de psychedelische ruimtevlucht over naar het zware werk van Aaron Turner, bekend van Isis en Old Man Gloom met zijn nieuwe band Sumac. Van de Isis-tijden is weinig meer te speuren daar het muzikalisch een mengeling is van sludge doordrenkte posthardcore en metal. Rechttoe rechtaan eerlijke muziek met veel intensiteit, rauwheid en een besmettelijke aanwezigheid. Gezegd wordt er weinig, buiten een bedankje om, de muziek is het belangrijkste. Sumac kwam, zag en overwon.

De headliner van vanavond is de band OM met bandleden van Sleep in de gelederen. Begonnen zijn ze als duo, hedentendage zijn ze een trio.
De stijl wordt omschreven als experimentele stonerrock. Maar er komen veel andere elementen in voor, zoals oriëntaalse geluiden in “State Of Non-Return”, soms bezwerend, soms loodzwaar en bijna hypnotiserend. Live is de bass zeer aanwezig en dreunt door het hele lichaam. De setlist van deze avond bestaat uit nummers van hun laatste drie platen. Velen zijn het niet daar het meestal om lange muzikale verhalen gaat zoals “Sinai” van ´Advaitic Songs´ en “Thebes” van hun laatste epos ´God Is Good´. Een zeer meeslepende show voor de ware genieter.

Dag 2:

Het Engelse Steak zet op de kleine stage een dikke stonerrockshow neer. Authentieke desertrock met fuzzy riffs, zware ritmische structuren en soms psychedelisch getint. De uitschieter is “Liquid Gold” van hun eerste full length ´Slab City´, dat je meesleurt in een bijna zeven minuten durende trip, melodisch en toch zwaar. Een mooie opwarmer voor de lange tweede dag.

Rond 15.00 starten The Freeks (met leden van Fu Manchu, Nebula en Mike Watt) hun psychedelische reis. Een kakelbonte wirwar van spacerock en stonerrock wordt er gepresenteerd, dan weer luid, dan weer razendsnel. Bestaat psychedelische punk!? Volgens frontman Ruben Romano wel. Hij en zijn medebandleden weten een oersoep van vele stijlen samen te smelten zonder dat het totaal chaotisch wordt. Feit is en blijft; je moet ervan houden.

Af en toe een andere muziekstijl ertussen moet kunnen. Ook beide bandleden van Dyse zijn verbaasd over het luide gejuich wanneer ze opkomen. Met hun Duitstalige teksten is het dan eigenlijk ook een thuiswedstrijd. De noise-rock slaat waanzinnig aan en het veld deinst op en neer bij nummers als “Zebramann”, “Hans” en “Schildkrötenthomas”. De heren beschikken over een flinke dosis humor terwijl de muziek toch vaak zeer maatschappijkritisch getint is. De mensen reageren enthousiast wellicht ook daardoor dat ze zichzelf herkennen in de teksten. Drie kwartier lang weet Dyse te boeien met hun krachtige spierballenrock. Er wordt geen minuut het gaspedaal losgelaten, de mash-ups vloeien in elkaar over en ´alles wordt kapotgemaakt´. Zowel band als publiek zijn onder de indruk van deze alles vernietigende show.

Afsluiter My Sleeping Karma weet opnieuw een bombastische show neer te zetten met hun spirituele stonerrock. Als toonaangevende band verdienen ze het om de tweede dag te beëindigen. Na een lange dag zijn de mensen al in een roes en is het niet moeilijk om je te laten hypnotiseren door de besmettelijke grooves. Met een aanstekelijke energie van de vier bandleden komt men terecht in een extatische dans. De etherische melodieën en zware gitaarriffs worden ondersteund door de massieve fundamenten van bass en drums. De klanken uit het keyboard maken het tot een opwindend pakket van Oosters getinte stoner- en postrock. Welterusten!

Dag 3:

Lange tijd was het stil rondom Lucifer, maar met een nieuwe line up is de band terug aan het front. Onder andere op drums is er Nicke, bekend van The Hellacopters. Ook werd er aan nieuw materiaal gewerkt en verschijnt in juli hun tweede plaat.

Op Freak Valley worden nieuwe songs gepresenteerd maar ook oud werk gespeeld. Een aantal jaren geleden was het genre nog occulte rock te noemen, tegenwoordig laten ze zich meer met bands als Black Sabbath, Blue Oyster Cult en Led Zeppelin vergelijken. Maar dan met vrouwenzang, Johanna die live net niet dat zuivere uit haar stem haalt dat op plaat wel lukt. Het heeft iets geheimzinnigs, zoals ook The Devil´s Blood dat ooit heeft gehad. Iets magischs, wellicht daarom dat de band zelf zegt dat ze heavy magic rock creëren.

Het Zweedse Brutus, niet te verwarren met het Belgische, zijn tien jaar geleden begonnen met spelen en sindsdien behoorlijk aanwezig in de tegenwoordige retrorock/stonerrock-scene. Ze waren een tijdje uit het zicht maar nu zijn ze terug voor een exclusieve show op Freak Valley.

De drie Zweden en twee Noren brengen heavy bluesrock in de stijl van Horisont, Graveyard, een vleug Kadavar en niet te vergeten Black Sabbath. Een goede rocksong kunnen ze schrijven en zanger Joakim kan er uitstekend aan bijdragen. Bijna constant met een bier in de hand marcheert hij van links naar rechts over het podium. Met strakke hand ondersteunt de band hem daarbij. Nieuwe en oude zieltjes zijn, opnieuw, gewonnen.

Ook terug van, iets langer, weggeweest de fuzzrockers van Asteroid. Ook zij komen voor een exclusieve show nadat ze vorig jaar moesten afzeggen wegens gezondheidsproblemen. Bekend staan ze vanwege hun bluesy en psychedelische geluid aangevuld met de typische zangstem van Robin Hirse. De heren klinken weer vanouds fris en fruitig na hun hiatus. Hun derde plaat ´III´ is een knaller en live komen deze songs dan ook zuiver over. De twee snarenplukkers delen zich het zanggedeelte en doen dit met veel succes. Ervaar deze band live zolang het nog kan want er gaan geruchten rond dat ze nog maar zelden op het podium zullen staan!

Een band die na dit optreden niet meer op het podium zal staan, zijn The Flying Eyes uit Baltimore, Amerika. Al begin dit jaar ging het nieuws rond dat dit jaar nog het einde in zicht is. En zie daar, op Freak Valley worden de allerlaatste noten gespeeld terwijl in de USA al in april afscheid genomen werd. Bijna sentimenteel aanschouwen de vele aanwezigen de setlist die bestaat uit songs van hun hele discografie. Begonnen wordt er met “Bad Blood”, het eerste lied dat samen geschreven werd. Bijna anderhalf uur later ontstaat er een kippenvelmoment; de Freak Valley organisatie en vrijwilligers verschijnen op het podium om samen het laatste nummer uit te vieren. Zowel voor het festival als voor de band en ook het publiek een eer om deze laatste show te ervaren.

Tot Freak Valley 2019 maar dan zonder The Flying Eyes!




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Anti-Flag - American Reckoning

Nonpoint - X

Laatste Live Reviews

Abay in Keulen

The Brew @ Die Kantine - Keulen

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

The Dead Daisies & Scarved@De Kreun 2018

   

Agenda