Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2018-08-29 15:05:00


Live Reviews :: Combichrist en Wednesday 13 @ Maassilo


Wat doe je als je als Rotterdamse Baroeg ineens een dikke combo van Wednesday 13 en Combichrist voor je deur hebt staan? En die hebben ook Night club nog bij zich? Dan huur je gewoon een stukje Rotterdamse Maassilo af, want het zou wel eens kunnen dat deze bands gezamenlijk net wat meer fans hebben dan Baroeg kan huisvesten. Vanavond dus geen breezersletjes en Wesley’s met Red Bull en frikadel-(of is het frikandel)-broodje in hun hand bij de Maassilo. Vanavond dragen we zwart (of iets anders. Draag lekker wat je wil). Afijn, het is een ander publiek dan normaal bij de Maassilo en dat is dus vanwege deze dikke show van Baroeg on Tour.

Review geschreven door Jeroen Verel
Foto’s gemaakt door Jessica Santiago Lopez (Klik hier of op de foto’s voor meer)

Wanneer Night Club het podium betreedt kijken enkele bezoekers rond op zoek naar een bevestigende knik. Ja, het is oké om dit cool te vinden, ook al klinkt de electro act bestaande uit Mark Brooks en Emily Kavanaugh bij lange na niet zo heftig als de twee hoofdacts van vanavond. Night Club brengt ons Darkwave/Electro gecombineerd met een flinke dosis synthpop. Dat laatste vooral door vocaliste, Emily, die met haar bewegingen doet denken aan een jonge Marilyn Manson, maar wat stem betreft meer klinkt als een Sky Ferreira.
Uiteindelijk lijkt een groot deel van het publiek Night Club wel te kunnen waarderen wat Emily wat meer uit haar lijkt te doen kruipen. De afwachtende neergeslagen blik breekt zo nu en dan uit in een lach wanneer het publiek doet wat ze van hen vraagt. Mark doet op de achtergrond zijn ding, maar houdt het bescheiden en neemt geen aandacht weg van de vrouw die de show brengt.


De shows die we de afgelopen paar keer in Nederland van Wednesday 13 hebben mogen aanschouwen waren nou niet zijn beste. Het voelde vaak als een moetje en het theatrale en de fun waren weinig aanwezig. Vandaag zien we Wednesday 13 eindelijk weer zoals we van hem gewend zijn. Of het komt omdat hij onlangs alcohol afgezworen heeft weten we niet zeker, maar het is geen onredelijke aanname.
De strakke liveshow waarbij jammer genoeg nog altijd weinig oud materiaal aan bod komt, wordt opgeleukt door vele verkleedpartijen van Wednesday zelf. In corpsepaint met een bloederige (plastic) bijl komt hij het podium op om met “What the Night Brings”, van het onlangs verschenen ‘Condolences’ de show af te trappen. Vanavond krijgen we voornamelijk werk van dit nieuwste studioalbum te horen. Niet zo gek als je bedenkt dat deze tour nog steeds ter promotie van het vorige jaar verschenen album is, maar het is toch jammer dat we nauwelijks oude publieksfavorieten voor onze kiezen krijgen.

Ouder werk dat wel in de set terug te horen is; “Scream Baby Scream”“Put Your Death Mask On” en “Gimmie Gimmie Bloodshed”. Vooral de nieuwere nummers zijn bij de leadzanger reden voor een verkleedpartijtje. Een Texas Chainsaw-achtige outfit, met een gezicht op het achterhoofd is een indrukwekkend staaltje aankleding. Later zien we Wednesday nog als een Satanische cultleider waarbij je bijna zou zeggen “Ghost wie?”
Aan het einde van de korte set is gelukkig nog plek voor een medley bestaande uit de echte meezingers. Helaas wordt “I Walked With A Zombie” door geluidsproblemen afgekapt en moet de band na het verhelpen hiervan meteen verder met de afsluiters “I Love To Say Fuck!” en “Bad Things” waarop fans nog een laatste keer hun longen uit hun lijf kunnen zingen, voor Wednesday 13 het podium moet ruimen voor Combichrist.




Combichrist is op zich al een excentriek en gevarieerd gezelschap; wat touring buddies betreft lijken er ze er ook graag wat variatie in te houden. Zo stond de band twee jaar terug met Filter in Amstelveen en touren ze nu met Wednesday 13 de wereld rond. Hoewel  industrial act Filter rond Richard Patrick en de horrorpunk/metallers van Wednesday 13 weinig met elkaar te maken hebben, hebben beide act wel overeenkomsten met Combichrist. Wanneer de heren van Combichrist het podium betreden zien we in hun uiterlijk het theatrale van Wednesday 13 terug en klinkt de industrial sound die we ook van Filter’s laatste album kennen door de speakers. Daarmee hebben we de vergelijkingen meteen gehad, want de eigenzinnige aggrotech band is een geheel eigen beestje. Een dansbare beat vergezelt door een heavy gitaarsound en teksten die soms zo simplistisch zijn dat ze op het niveau Scooter (de Duitse danceact, niet dat brommertje wat cool lijkt als je 13 bent) zitten. Het is een combinatie die garant staat voor een feestje. Komt goed uit, want volgens frontman Andy LaPlegua is de band “here to party”.
Bij Combichrist geen nieuw album dat de overhand heeft in de setlist. Hier wordt vooral teruggegrepen naar het in 2007 verschenen ‘What the Fuck is Wrong With You People?’ Waarom? Geen idee. Een tenth anniversary tour lijkt halverwege 2018 wat laat. Misschien is het ook wel gewoon omdat er vette tracks op het album staan.

De band gaat er hard in en dat ziet er indrukwekkend uit. Zanger Andy marcheert continu over het podium terwijl hij zijn teksten vol overtuiging en met een brede grijns door de microfoon spuwt om ter afwisseling regelmatig het publiek op te zoeken. Gitarist Eric13 heeft een dikke laag corpsepaint op zijn gezicht, maar komt door zijn glimlach en zijn wijsvinger groet enigszins schattig over. Wanneer je Joe Letz en Nick Rossi aan het werk ziet ben je blij dat je niet als drumstel geboren bent (en vraag je je af wat een drumstel hen ooit aangedaan heeft). Toetsenist Elliot Berlin valt nog het minste op, maar is in de sound oh zo belangrijk. Combichrist walst als een goed geoliede machine over het podium in de Rotterdamse Maassilo en laat daarbij een verpletterende indruk achter.

Wie had dat gedacht? Alle drie raak! De ene band sluit wat beter bij het publiek aan dan de ander, maar alle acts die vanavond in de Maassilo op het podium hebben gestaan hebben een vette entertaining show neergezet. De zaal was misschien niet helemaal vol, maar we leven ook midden in de vakantieperiode en vanuit Zuid-Frankrijk naar Rotterdam voor een avondje headbangen zit er niet voor iedereen in. Als je dan als stoere metalhead nog even minder stoer met papa en mama mee op vakantie moet dan ben je er dus niet bij geweest. Jammer! Want het was dus retevet!







Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Nonpoint - X

Zeal & Ardor - Stranger Fruit

Laatste Live Reviews

Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2018

Combichrist en Wednesday 13 @ Maassilo

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Rose Tattoo - V8 Wankers@De Kreun 2018

   

Agenda