Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2018-11-26 00:53:06


Live Reviews :: Bring Me The Horizon & Fever 333 @ AFAS Live


In de omgeving van het Amsterdamse AFAS zullen ze de rijen voor de deur van de concertzaal wel gewend zijn. Vanavond zijn het de fans van de voormalige emo-deathcore, en huidige alternative rock band Bring Me The Horizon die ongeduldig in de kou staan te wachten voor de zaal open gaat. Het zijn vooral de jongere fans die, al dan niet met ouders, hier zo vroeg staan te wachten tot ze hun idolen live mogen aanschouwen.

Review geschreven door Jeroen Verel

Dat Bring Me The Horizon zelf al een stuk braver is dan toen ze begonnen mag bekend zijn, maar wanneer Yonaka het podium opkomt zijn er bij de vroege aanwezigen toch een paar verbaasde blikken te bespeuren. Vergezeld door haar bandleden komt zangeres Theresa Jarvis in een glitterbroek het podium op. Als ze begint te zingen lijkt haar stemgeluid aan te sluiten op de pop-richting die BMTH tegenwoordig lijkt te verkiezen. Yonaka is echter niet zomaar een popbandje. De muziek klinkt bij vlagen zwaar en de teksten rebels. De alternatieve kant van de band komt snel op het publiek over. Yonaka weet al snel een groot deel van de aanwezigen te overtuigen. Dat is maar goed ook want de set is kort, maar met de zeven nummers die gespeeld worden laat Yonaka een goede indruk achter.

De overtreffende trap wordt gegeven door de tweede support van de avond. Zanger Jason Aalon Butler (ex-Letlive.), drummer Aric Improta (Night Verses) en gitarist Stevis Harrison (ex-The Chariot) zijn Fever 333. Een punkband met hip-hop, electro invloeden en een overduidelijke boodschap die voor hen net zo belangrijk is als de muziek die ze spelen. De shows worden dan ook geen shows of concerten genoemd, maar Fever 333 houdt demonstraties. De demonstratie van vanavond wordt traditiegetrouw geopend met “Burn It” en al voor het nummer over is heeft Fever 333 de zaal voor zich gewonnen. Muzikaal klinkt het allemaal rete-vet, maar de energie die in de muziek te vinden is zien we ook op het podium terug. Aric springt op en rond zijn drumstel, Stevis vliegt over het podium en maakt al spelend allerlei acrobatische sprongen en dansjes en Jason maakt gretig gebruik van de catwalk in het midden van de zaal om maar zo dicht mogelijk op het publiek te staan. Al tijdens het tweede nummer in de set verdwijnt de zanger het publiek in om pas na anderhalf nummer weer terug op de catwalk te klimmen, een emmer water over zijn hoofd te gooien, het podium op te rennen en de emmer op volle snelheid het grote doek in te werpen alvorens met zijn hoofd op een floor-trom te beuken. Net als de muziek van Fever 333 staat geen van de bandleden ooit stil en het publiek lijkt ervan te smullen. Tijdens afsluiter “Hunting Season” vraagt Jason of punk nog een beetje leeft in Nederland. Na luid gejuich zegt hij dat we dan wel weten wat we moeten doen met het volgende nummer en de eerste twee circle pits van de avond zijn een feit. Wanneer het drietal, na hun explosieve optreden, het podium afloopt blijft het publiek uitgeput en met open mond van verbazing achter. Je zou bijna even vergeten dat Bring Me The Horizon hier nog achteraan moet komen.

Bring Me The Horizon is een eigenwijze band. Dat kan goed zijn voor de creativiteit, maar er tegelijk voor zorgen dat je oude fans je niet meer moeten. Dit zal BMTH, zeker in hun recentere jaren ongetwijfeld ook gemerkt hebben. Toch weten ze het Amsterdamse AFAS nog goed te vullen.

Muzikaal is de band gegroeid. De screamo/emo en deathcore uit het verleden veranderde langzaamaan in een meer radiovriendelijk geluid. Op de eerste twee singles van hun aankomende nieuwe studioalbum ‘Amo’ heeft BMTH zelfs voor borderline pop sound gekozen. Tijdens de Amsterdamse show van hun First Love tour duikt de band meteen in het diepe en start hun show met, het van ‘Amo’ afkomstige “Mantra”. De aanwezige fans lijken het nummer live toch echt wel te waarderen.

Geluidstechnisch is er aan het begin van de show behoorlijk wat op te merken. Waar het geluid bij Yonaka en Fever 333 prima afgesteld was, is dat bij de hoofdact van vanavond wel anders. Vooral de vocals van Oli Sykes liggen slecht in de mix waardoor deze bijna niet boven het muzikale geweld van de band uitkomen. Gedurende het eerste deel van de show wordt dit wel gecorrigeerd, maar gaat ook het volume omhoog. Het geluid klinkt uiteindelijk zo onnodig hard, dat de verschillende instrumenten bij de zwaardere stukken soms bijna niet te onderscheiden zijn. Oli is inmiddels beter te verstaan, maar bij de rustigere stukken van, bijvoorbeeld “The Happy Song” verdrinkt zijn stemgeluid toch weer in de mix.

Dat geldt natuurlijk alleen wanneer de frontman wel echt live zingt. Vanavond komen de vocals soms overduidelijk niet van Oli, maar van toetsenist Jordan Fish, die tegenwoordig op de bühne een aanzienlijk deel van de vocals voor zijn rekening neemt. De fans vergeven het hem en Oli weet dat. Het mag wel gezegd worden dat de zanger een echte showman is en een show van BMTH lijkt soms toch meer de Oli Sykes show te zijn.. Hij heeft het publiek om zijn vinger gewonden en wanneer hij vraagt om een moshpit dan is de zaal bijna te klein. Als er gesprongen moet worden golft de zee van fans aan zijn voeten en als hij vraagt om high fives van zijn fans, voor zijn verjaardag, dan moeten de beveiligers rennen en vliegen om de stroom aan crowdsurfers op te vangen.

Omdat het vandaag de verjaardag van de frontman is, heeft de band een speciale verrassing voor het aanwezige publiek. Midden in de set krijgt het publiek een medley bestaande uit old-school BMTH tracks “The Comedown”, “(I Used To Make Out With) Medusa”, “Diamonds Aren’t Forever” en “Re: They Have No Reflections” voor de kiezen. Van oud, tot oud-oud, heel oud materiaal dus. Sommige van deze nummers heeft de band al ruim tien jaar niet gespeeld. Reden genoeg voor de oud-emo’s aan de zijkant van de zaal om ook even mee te doen. De deathcore nummers die tijdens deze medley voorbij komen geven Oli ook even de kans om te laten horen dat hij het heftigere stemwerk toch niet geheel verleerd is.

De old-school medley is voor velen vanavond het hoogtepunt. Dat wil niet zeggen dat er niet nog enthousiast gereageerd wordt op de rest van de set, die vooral uit de twee nieuwe singles en materiaal van de laatste twee albums bestaat. Na het akoestische “Drown” verdwijnt de band van het podium om niet veel later terug te komen voor de obligatorische toegift. Met “Doomed” en “Throne” neemt BMTH afscheid van het Nederlandse publiek, dat zich daarna haastig naar de merchandise stand beweegt om toch nog even een vet overpriced shirtje te scoren.

Er zijn een hoop redenen op te noemen waarom BMTH nooit geliefd zal raken bij metal puristen. Gezien de sound van de jongste singles van de band is dat ook nergens meer hun doel. Maar hoe hard je de band ook niet goed wilt vinden, je kan niet zeggen dat BMTH geen onderhoudende show weet te spelen. Hoewel BMTH de verwachtingen voor het grootste deel hebben weten waar te maken is de echte overwinning vanavond toch voor Fever 333. Waar een handje vol mensen vanavond voor deze band naar AFAS zijn gekomen, weet het trio heel wat zieltjes te winnen met hun energieke optreden. Hun merchandise stand wordt na afloop geplunderd en zanger Jason staat bij de uitgang om iedereen te bedanken voor hun interesse in de band. Van Fever 333 gaan we zeker nog meer horen.




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Anti-Flag - American Reckoning

Nonpoint - X

Laatste Live Reviews

Abay in Keulen

The Brew @ Die Kantine - Keulen

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

The Dead Daisies & Scarved@De Kreun 2018

   

Agenda