Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2019-06-04 01:03:47


Live Reviews :: Paaspop 2019 - Zondag


Paaspop is elk jaar het eerste grote festival van het festivalseizoen. Doorgaans staat dit festival niet bekend als een heavy festival, maar de doorgewinterde festivalganger weet waarschijnlijk wel dat er ook voor liefhebbers van de zwaardere genres wel wat te vinden is. Wij besloten de proef op de som te nemen. Op zondag 21 april stonden wij in Schijndel om te kijken wat Paaspop ons op deze zonnige zondag te bieden had.

Review geschreven door Jeroen Verel
Foto’s gemaakt door Jessica Santiago Lopez (Klik op de foto's voor meer)

Het eerste wat hier opvalt is de aankleding van het terrein en alles wat daar te vinden is. Als hier niet de helft van het budget naartoe is gegaan dan weet ik het ook niet meer. Wat een sfeer is hier gecreëerd. Op de site noemt men ‘Gekkigheid en creativiteit.” Daar is in ieder geval geen woord over gelogen.

Met het heerlijke weer is het bijna zonde om één van de vele tenten in te gaan. Gelukkig is er ook buiten de tenten muziek te vinden. Zo komen we meteen bij het betreden van het terrein Heavy Hoempa tegen. Heavy maar toch ook weer niet en toch weer wel. Gezellig klinkt het in ieder geval wel en heel even is er al de eerste “circle pit” in de vorm van een aantal toeschouwers die om de band heen rennen.

Na het eerste biertje stappen we toch maar een willekeurige tent in. We bevinden ons in een bar waar we de sleaze rock & roll van The Damn Truth te horen krijgen. Het publiek is een heel diverse groep mensen, die voorzichtig de band wel lijken te waarderen. Vooraan gaat het er net iets losser aan toe, maar het is nog vroeg, dus heel gek doen we nog niet. De band klinkt overigens ook zo gek nog niet.

De eerste grote naam die onze soort herrie produceert zien we in de middag. Het is maar goed dat voor Heideroosjes een grotere tent is gereserveerd, want er komen veel mensen op deze reünie show af. Zoveel dat ook deze grote tent uiteindelijk gesloten moet worden omdat die vol is. En terecht, want wat hebben we ze gemist. Die roosjes. De pubers van toen zijn nu mannen, maar die chansons klinken ook vandaag de dag nog heerlijk rauw en de teksten zijn nog even recht-voor-zijn-raap, confronterend en soms zijn ze ook gewoon puberaal of slaan ze gewoon helemaal nergens op. Ik hoef er eigenlijk niet over uit te wijden, want als je, als Nederlands alternatieveling, 20 jaar of ouder bent en Heideroosjes niet kent, dan is dat reden genoeg om je in een hoekje te gaan zitten schamen.

Heideroosjes laten in deze warme namiddag een best-of set van jewelste los op het, meer dan enthousiaste publiek. De moshpit gaat los van het moment dat de eerste klanken van “Scapegoat Revolution” door de tent galmen. Loeihard wordt er meegezongen met klassiekers als “Fistful of Ideals”, “Damclub Hooligan” en vooral “Sjonnie en Anita” doet het, hoe gedateerd ook, onwijs goed. Toch even jammer dat er met het “vroem vroem” stukje geen link wordt gelegd met het optreden van Famke Louise, eerder op de dag. “Lekker belangrijk”, want de set is nog lang niet voorbij. In een uur tijd knallen de Roosjes 17 van hun grootste, en ook iets mindere, hits doorheen. “Ik wil niks!” maar we Breaken wel lekker the public peace. Althans. We zingen erover. Natuurlijk komt ook het nummer voorbij met de tekst wat op al die rode shirtjes te lezen is. Ik heb het natuurlijk over “I’m Not Deaf… I’m Just Ignoring You”.

Op een festival als Paaspop kan je er natuurlijk niet om heen. Misschien wel de meest ironische hit uit de Nederlandse muziekgeschiedenis: “Ze smelten de Paashaas”. Of ze nu willen of niet, de Heideroosjes komen er niet onderuit om dit vandaag te spelen. Het publiek ziet er de lol nog steeds wel van in en de Roosjes maken er toch het beste maar van en dat pakt aardig uit. De tergende sound van het nummer op plaat vertaalt zich naar een komische, onderhoudende grap op het podium.  Denk je bij het horen van dit nummer “Val maar dood!”, dan hebben Heideroosjes hierna nog een vette medley die bestaat uit een aantal van de meest 90s nummers van de band: “Klapvee / Goede tijden, slechte tijden / Tering tyfus takketrut” alvorens af te sluiten met het lijflied van de band en hun fans: United Scum.

Met het bijwonen van één van deze reunieconcerten moeten we toch toegeven: We hebben ze wel gemist die Hollandse knuffelpunkers.

Steel Panther is hierna de volgende heavy band die de Phoenix goed vol weet te krijgen en de fans staan klaar voor een portie glamrock. Steel Panther levert zoals altijd weer een over the top, entertainende show op Paaspop. Tussen de nummers door worden er weer genoeg foute grappen gemaakt en lang gepraat. Dat gepraat duurt soms wel net iets te lang, maar ach, dat zijn we inmiddels gewend van Steel Panther.
Muzikaal wordt er weer goed gespeeld, maar de band zorgt vooral wederom weer voor een feestje. Een over the top, foute glamrock feestje waarbij alle clichés op het podium voorbij komen, maar weer uiterst vermakelijk is voor alle aanwezigen.   



Terwijl Steel Panther de dames en heren in de Phoenix doen smelten staat er in de Jack Daniels stage nog een opmerkelijke act. Ho99o9 zijn al enige tijd keihard aan het werk in- en buiten de Verenigde Staten. Hun opmerkelijke mix van duistere hip-hop en hardcore punk werkt bijzonder goed. Vorig jaar wisten ze op Lowlands zwaar te overtuigen met hun energieke optreden. Dit jaar mogen ze het op Paaspop nog eens dunnetjes (het podium waar ze het nu mee moeten doen is wel wat kleiner (overdoen). Bij aanvang is de zaal nog niet bijzonder vol. Een aantal fans en wat nieuwsgierige nieuwelingen kijken toe hoe Eaddy en theOGM hun lyrics de zaal inspugen op de zware hiphop beats, snelle hardcore muziek van tape en drums van niemand minder dan Brandon Pertzborn (die eerder drumde voor Black Flag, Doyle en eerder dit jaar nog bij Corey Taylor). Terwijl het drietal tekeer gaat op het podium en hun act en muziek in no time voor een moshpit zorgt blijft de tent maar volstromen met nieuw publiek. Als de pit even wat rustiger wordt duikt Eaddy erbij en komt de vaart er weer in. Naast eigen werk van de nieuwe Cyber Cop EP, het United States of h09909 debuutalbum en werk van de oudere EPs maakt Ho99o9 aan het einde van de set nog tijd voor een ode aan de onlangs overleden Prodigy zanger en dancer Keith Flint, in de vorm van een cover van Breath (waarvoor Eaddy opnieuw het publiek induikt voor een gezellige samenzang) en het nummer “Fight Fire With Fire” dat Ho99o9 voor het laatste Prodigy album ‘No tourist’ met Keith en zijn bandleden opnam.

Opnieuw weet H09909 het aanwezige publiek te overtuigen en ook nu hoor je weer het bekende “Ik kende ze nog niet, maar wat waren ze vet!”. Misschien wordt het eens tijd dat H09909 ook bij het grotere alternatieve publiek goed door gaat breken.

Wie na H09909 nog energie overheeft kan gewoon in de Jack Daniels stage blijven staan voor de post-hardcore en punk lading die Idles voor hun publiek in petto heeft. En publiek hebben ze zeker. De Jack Daniels stage is nagenoeg vol wat zorgt voor een heerlijk broeierige setting. Naast de alcohol vloeit ook het zweet rijkelijk, maar dat maakt voor de enthousiaste toeschouwers geen verschil. Rollend, rennend en springend staan de bandleden op het podium en weten het optreden toch strak, dan wel rauw te laten klinken. Met Idles heeft de Jack Daniels stage toch een mooie afsluiter weten te fixen voor deze lange dag Paaspop.

Het kost ons misschien wat scene credits, maar zoals ze in de UK (en US) zo mooi weten te zeggen “curiosity killed the cat”. Onder het mom van “we zijn er nou toch” lopen we met onze melige koppen de Apollo in waar de dag wordt afgesloten door niemand minder dan… Jawel… Ronnie Flex. Waarom ik daar nog over schrijf weet ik eigenlijk niet. De gemiddelde leeftijd van de bezoekers lijkt ineens met de helft gedaald. Alsof er spontaan een paar klassen middelbare school uit de grond geschoten zijn. Dan komt Ronnie het podium op… en besluiten we naar anderhalf nummer af te taaien. Wat hij doet, doet hij niet eens onaardig, maar zelfs met een paar Desperados achter onze kiezen kunnen we ons nog beseffen dat wij hier niet voor gemaakt zijn. Of Ronnie niet voor ons… Het is mooi geweest. Nee echt, deze Paaspop zondag was een mooie ervaring en we hebben mogen bevestigen dat ook de liefhebber van zwaarder muzikaal geschut op Paaspop prima aan zijn/haar/hun trekken kan komen. 




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Stray From The Path - Smash ‘Em Up

Papa Roach - Who Do You Trust

Laatste Live Reviews

P.O.D. en Alien Ant Farm @ Victorie

Baroness @ Maassilo

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

P.O.D. @ Victorie

   

Agenda