Vacatures

Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2019-07-19 16:31:29


Live Reviews :: Jera On Air 2019 - de vrijdag


Jera on Air is inmiddels een waar begrip binnen het Nederlandse festivalaanbod. Tevens zijn ze redelijk uniek met een focus die vooral op punk, harcore en metalcore ligt. Waar menig Nederlands festival die het eerst vooral van het alternatieve publiek moesten hebben, vandaag de dag liever Justin Bieber of Lil Kleine op het podium heeft staan, houdt Jera vast aan het genre en het publiek waarmee ze groot zijn geworden. Dat is ook elk jaar weer goed te merken aan de gezelligheid, de geweldige sfeer bij de bezoekers, maar ook bij de vrijwilligers, de organisatie en de cateringmedewerkers. Of men hier nou komt om een weekend te genieten of dat men hier aan het werk moet. Iedereen lijkt er plezier in te hebben. Dat het terrein net wat intiemer is dan bij de grotere festivals is daar ook een grote plus bij. Het is overal gezellig druk. Je leest het al; Wij zijn wel fans van Jera on Air. De veelbelovende 2019 editie moesten we dan natuurlijk ook meemaken.

Review geschreven door Jeroen Verel
Foto’s gemaakt door Jessica Santiago Lopez (klik hier of op de foto’s voor meer)

Wanneer we in de brandende zon het veld oplopen en richting de grote tent lopen in de hoop de set van Crystal Lake mee te kunnen pakken, worden we opgewacht door de heren van Fever 333. Nou ja, die staan er natuurlijk niet speciaal voor ons, maar zijn hier om fans en andere geïnteresseerden te begroeten en een handje te schudden. Na een korte begroeting en een babbeltje lopen we door en komen we aan bij de Eagle (mainstage) waar Crystal Lake inmiddels goed op dreef is.
Met de set van Crystal Lake wordt de toon voor Jera On Air 2019 meteen goed gezet. De rauwe in your face metalcore wordt energiek de tent in geslingerd. Het publiek gaat los, de pit is aan en wij mogen nog even meegenieten terwijl Crystal Lake in de tweede helft van hun set “Alpha”, “Omega”, “Lost In Forever” en “Apollo” de tent invuurt. Helemaal geen slecht begin van een festival!


Hoewel de Eagle na het optreden van Crystal Lake leeg loopt (er is hier ruim 50 minuten niets te doen en in de andere tenten en op het terrein is genoeg om je te vermaken) blijft de eerste rij vastgekluisterd staan aan de barrière. Wachtend op die sympathieke heren van eerder. Dan heb ik het natuurlijk over Fever 333. Sinds de release van hun eerste EP ‘Made an America’ is er een hoop gebeurd. Ze mochten op Lowlands 2018 hun eerste Nederlandse demonstratie (zoals ze hun optredens noemen) geven en sindsdien hebben ze nog in het voorprogramma van Bring Me The Horizon gestaan en verscheen in januari van dit jaar hun debuutalbum ‘Strength in Numbers’. Beide demonstraties hebben hen geen windeieren gelegd, want hun eerst Nederlandse headline show (op 26 juni jongstleden in Patronaat) was strak uitverkocht. Je mag dan ook zeggen dat er een behoorlijke hype rond de band is en vandaag mogen ze het Jera publiek overtuigen. Maken ze de hype op Jera ook waar? Dat doen ze zeker!

Vanaf het moment dat de band het podium op stuiterd weet je bijna niet waar je moet kijken. Als ware acrobaten rennen, sliden en backflippen de drie over het podium en weten ze dit ook nog eens zo te doen dat de muziek er niet onder gaat leiden. Toegegeven, een gedeelte van de muziek komt van tape, maar dat deert niet. De punk/hip-hop crossover van Fever 333 slaat ook op Jera aan en voor je het weet zijn de standaard hoorns in de lucht vervangen door het 3-3-3 gebaar dat de fans van de band zich eigen hebben gemaakt. Hoewel de band nog vrij jong is wordt er een aardige mix van ouder en nieuw materiaal ten gehore gebracht. Tijdens vaste afsluiter “Hunting Season” wordt er om een circle pit gevraagd en die kan de band dan ook krijgen. Drummer Aric Improta start het nummer met een backflip. Gitarist Stephen Harrison klimt over de barrière en staat midden in de circle pit te spelen en zanger Jason Aalon Butler loopt met een monitor op zijn schouder over het podium terwijl hij de maatschappelijke boodschap van de band de zaal in blert.

Wanneer we onze aandacht weer op Stephen vestigen hangt hij inmiddels in één van de steunpilaren van de tent te spelen. Als het laatste nummer voorbij is laat hij zijn gitaar daar achter en klimt hij steeds hoger, tot hij helemaal in de top de tent uit verdwijnt en niet meer terugkeert. Naast dat Fever 333 met hun maatschappelijke boodschap en aanstekelijke crossover muziek al regelmatig “de nieuwe Rage Against The Machine” wordt genoemd (hoewel Fever 333 muzikaal toch echt wel hun eigen ding doet) is de anarchie en energie op (en naast) het podium echt iets wat je mee moet maken. The hype is real en terecht!



Om een show als die van Fever 333 op te volgen moet je heel wat in huis hebben. Whitechapel wordt aangekondigt als het meest brute en meest wrede wat er op muziekgebied te vinden is. Daarnaast tourt de band momenteel rond ter promotie van het in maart uitgekomen album ‘The Valley’. Er valt dus heel wat waar te maken op de Eagle Stage voor Whitechapel.
Een beetje jammer is het dan wel als Whitechapel na de twee eerdere acts een beetje lauw overkomt. Met hun, overigens niet heel bijzondere, deathcore sound klinkt de band wel lekker boos en duister, maar mist het de energie die we eerder op dit podium zagen. Gelukkig bedienen de heren hun fans wel op een set die vooral in het teken staat van hun jongste studioalbum. Deze nieuwere nummers doen het prima in de mix tussen een handje vol ouder werk.


Waar het er een stuk harder aan toe gaat is bij Madball in de Vulture tent (de net-niet-mainstage, zeg maar). Eén van de meest prominente namen in de NYHC scene is in ons hardcoreminnend Nederland een graag geziene gast op de podia en ook op Jera is dat niet anders. Wanneer de eerste snaren worden aangeslagen ontploft de tent en gaat het publiek hard los op zowel de oude klassiekers als het nieuwe werk van het vorig jaar gereleasde ‘For The Cause’. De band staat ook zelf zichtbaar te genieten van het optreden en de sfeer in de tent. Het blijft toch mooi om te zien dat een band die inmiddels al meer dan 30 jaar meegaan nog zoveel plezier hebben in het optreden zelf. Geen wonder dat het publiek keer op keer terug blijft komen wanneer Madball op de planken staat.


Voor het meest gezellige optreden van de dag gaan we weer terug naar de Eagle stage, waar we worden getrakteerd op een lekkere portie skapunk van het Californische The Interrupters. Deze formatie was eerder in Nederland te zien in het voorprogramma van Green Day en mocht een dag voor het optreden hier op Jera hun eerste headliner show spelen in de Amsterdamse Melkweg. Voor wie daar niet bij kon zijn zal het duidelijk zijn geweest dat de show in de Melkweg zeker een feest geweest moet zijn. Op Jera speelt de band een iets kortere set, maar alle ingrediënten die je van een succesvolle (ska)punk set mag verwachten zijn aanwezig. Waar het op het podium vooral gitarist Kevin (ook bekend als toer toetsenist van o.a. Transplants en Rancid) is die aan het woord is om het publiek op te zwepen, zoekt Aimee vooral zingend de interactie met het publiek op. Meezingers krijgen regelmatig een blik van erkenning of een glimlach en later in de set springt Aimee het podium af voor een gezellige portie samenzang en om handjes te schudden. Hoewel The Interrupters nog niet heel veel in ons land op de bühne hebben gestaan, worden nummers als “Take Back The Power”, “She Got Arrested” en “Fight The Good Fight” toch aardig meegezongen. Het wordt helemaal een feest van herkenning wanneer er een korte covermedley wordt ingezet met wat hele korte stukjes van bekendere punk- en metalnummers opgevolgd door Rancid’s “Time Bomb” en Operation Ivy’s “Sound System”. Is het toeval dat juist deze twee nummers langer gespeeld worden of heeft het ermee te maken dat The Interrupters toch een band zijn van het Hellcat label van Tim Armstrong? Eigenlijk maakt dat helemaal niet uit. The Interrupters laten op Jera zien dat ook in 2019 de Californische punk nog altijd garant staat voor een vette portie plezier en bevestigen dat nog eens met afsluiter “Family”.




Het volgende optreden komt van Caleb Shomo’s Beartooth en staat toch wel in contrast met wat The Interrupters een klein uur eerder op dit podium lieten zien. Beartooth start heel sterk met één van hun recentere singles “Bad Listener”. Kwalitatief is het optreden dan ook goed. Dat de band tijdens hun, relatief, korte bestaan een flinke achterban op heeft weten te bouwen is duidelijk hoorbaar tijdens de vele keren dat Caleb het publiek de teksten laat zingen. Indrukwekkend hard klinken de teksten vanuit de tent richting het podium.
Voor wie de band sinds vorig jaar niet meer heeft gezien zijn er wel wat kleine veranderingen te horen. Zo zijn daar bijvoorbeeld de grunts van gitarist Zach Huston, die vorig jaar het gitaarwerk oppakte na het vertrek van zijn voorganger Taylor Lumley. Veel verschil in het geheel maakt het niet, maar het is wel opvallend. Voor gezelligheid heeft Beartooth echter geen tijd. “This is not a democracy, this is a dictatorship! And If I say jump… Guess what you are gonna do?” roept Caleb al vroeg in de set. Dit is ook wel een beetje de sfeer die de band uitstraalt. Wat nors staan ze op het podium. Verdere interactie blijft grotendeels ook achterwege. Het optreden van Beartooth hangt hier dus helemaal af van kwaliteit van de muziek en die is dik in orde. Het is dan ook wel balen dat de set van Beartooth wordt ingekort vanwege een miscommunicatie. Zeker aangezien de meeste bands, en Beartooth is hier geen uitzondering op, de echte publieksfavorieten voor het laatst bewaren. Vandaag dus geen “Beaten In Lips” of “Body Bag”, maar tijdens deze korte set heeft Beartooth hun fans wel kunnen voorzien van een hoop materiaal van het jongste studioalbum ‘Disease’.



Bij Beartooth dus geen “Beaten in Lips”, maar bij Sum 41 wel een “Fat Lip”. Een lang uur vol jeugdsentiment voor velen, maar met het nieuwe album ‘Order In Decline’ in aantocht en de vele malen dat de nieuwe singles “Out For Blood”, “A Death in The Family” en “Never There” op Youtube werden bekeken lijkt het erop dat Sum 41 met hun wat rauwer klinkende nieuwe werk ook een jonge generatie fans heeft weten aan te boren.
De band pakt flink uit met een indrukwekkende lichtshow en een setlist vol herkenning. De band beperkt het optreden wel tot het podium en de standaard interacties, maar doet dit op een manier dat het allemaal niet te geforceerd overkomt.
Tijdens deze set lijkt er toch vooral te worden ingezet op de fans van weleer, daar we van ‘Order in Decline’ maar twee nummers te horen krijgen. Geen slechte zet, blijkt wel, wanneer het werk van ‘All Killer No Filler’ en ‘Does This Look Infected?’ voorbij komt. Even wordt het publiek mee terug genomen naar het begin jaren 2000, vlak voordat poppunk uit de hitlijsten verdween, Deryck Whibley nog op posters in menig tienerkamer (inclusief die van Avril Lavigne) stond en “In Too Deep” nog niet tot guilty pleasure gerekend werd. We hebben het dan over 19 jaar geleden en dat is wel te merken ook. Dan heb ik het niet over het uiterlijk van de bandleden, want die zijn bijna niet veranderd, maar wel over hoe strak het optreden van Sum 41 in elkaar zit. Zelfs als je ze in hun hoogtijdagen niet hebt kunnen waarderen, zal je na het zien van de band nu moeten toegeven dat ze wel weten hoe ze een show moeten spelen. Na de laatste klanken van “Still Waiting” wordt het publiek weer naar de harde realiteit van 2019 gezwiept, maar aan de reactie tijdens de show te zien, heeft dit uurtje de meesten een hoop goed gedaan. Als we niet beter zouden weten, dan zouden we denken hier te maken te hebben met de afsluiter van de vrijdag van Jera 2019…




... maar Jera is vandaag nog niet klaar met ons en wij eerlijk gezegd ook nog niet met Jera. Terwijl in de Eagle tent de opbouw voor de echte afsluiter plaatsvindt, staat in de Vulture stage Converge op de planken. De georganiseerde chaos van Converge is niet voor iedereen weggelegd, blijkt wel uit de opkomst in de tent. Zeker in het begin is er open ruimte genoeg. Tijdens het optreden zelf druppelen de toeschouwers, ongetwijfeld nieuwsgierig naar de bijna blafferige vocals van Jacob Bannon, om toe te zien hoe de kwijlende frontman opgaat in zijn act. Buiten de tenten is het vooral druk bij de catering waar velen nog een biertje, fanta of een warme kop thee halen voor we met zijn allen vandaag nog één keer terugkeren naar die gigantische Eagle stage.


Na de show van Sum 41 zijn de verwachtingen hoog en Jera saved the best for last… Het Britse Enter Shakiri start veelbelovend met een vette stage setting en bijpassende lichtshow. Het viertal komt strak in pak het podium op, maar het Beatles uiterlijk verandert niets aan de eigenwijze sound van de band. De mix van post hardcore en drum & bass/dubstep gaat er vanavond als zoete koek in. Het publiek kijkt en luistert vol plezier toe hoe zanger Rou Reynolds over het podium vliegt en zijn grote variatie aan vocals met ons deelt. Waar zijn vocals het ene moment aan Robert Smith doen denken, staat hij een paar minuten later te rappen om weer iets later rauwe punkvocals als een jonge Johnny Rotten de tent in te spuwen. Even lijkt het niet helemaal lekker te gaan. Net wanneer Enter Shikari goed op dreef is treden er al vroeg in de set wat technische problemen op. Ironisch genoeg gebeurt dit tijdens het nummer “Destabilise”. Gelukkig zijn de problemen niet van lange duur en pakt de band het optreden weer op waar ze gebleven waren. Ook op Jera krijgen we de (bij de fans) bejubelde Quickfire round. Een medley waarbij Enter Shikari ons in 8 minuten meeneemt door een viertal oudere tracks. Daarna neemt de band met “Live Oustide” afscheid van Jera 2019 en daarmee komt er een einde aan deze prachtige (zowel op het gebied van weer als van muziek) vrijdag.




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Stray From The Path - Smash ‘Em Up

Papa Roach - Who Do You Trust

Laatste Live Reviews

P.O.D. en Alien Ant Farm @ Victorie

Baroness @ Maassilo

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

P.O.D. @ Victorie

   

Agenda