Vacatures

Geschreven door Hans Dehing op 2010-04-25 15:47:49


Specials :: Too old to rock 'n roll, too young to die?


Vijfenveertig ben ik. Geboren in negentienhonderdvijfenzestig.Ja? Ja? Kom maar op, ik kan er tegen. Zeg het maar.

Hehe, Paaspop is weer achter de rug. Nu was deze schrijver een aantal jaren geleden een fervent festivalganger, moet je weten. Gezellig je tentje opzetten in de zeikende regen zodat je slaapzak al nat is voordat die in de tent ligt. En dan als de laatste band klaar is struikel je met een goed stuk in je kraag naar je tent toe, hetgeen beduidend langer duurt dan strikt gezien zou moeten. Je probeert je schoenen uit te doen en ontdekt dan dat je al die tijd een paar touwen achter je aan hebt gesleept. Bij inspectie van de touwtjes kom je er achter dat daar nog een paar tentharingen aan hangen. Een beetje dom lachend bedenk je dat er nu waarschijnlijk iemand ligt te pitten met zijn tent als een laken over zich heenliggend. Maar wat maakt het uit, hij (m/v) merkt dat waarschijnlijk toch pas morgenochtend. Je veters losmaken blijkt in deze staat van zijn een equivalent van een wiskundige vergelijking, terwijl je toch meer een talenmens bent. De schoenen blijven aan. Net als de rest van je kleren. Je laat je maar achterover vallen om aan de nacht te beginnen. Maar de hoop op een verkwikkende nachtrust verdwijnt als je uit een tent een paar rijen verderop zachtjes maar onmiskenbaar "Oh! Oh! Mmmja!" hoort. En net als je dan toch in slaap dreigt te vallen spookt er een groep over de camping die te pas, maar vooral ook te onpas om "SLAYEEEEEER!" roept. Verdomme, pissen. Gelukkig had je je niet uitgekleed, dat scheelt. Ja, dat wandelingetje langs de Paaspopcamping bracht herinnering boven aan die goeie ouwe tijd.

Een pas getrouwd koppeltje -hun kado van de vriendenclub was een Paaspoparrangement- had er mooi stekje van gemaakt, compleet met tuinhekje en wasdraad. De 1,7 kinderen ontbreken er nog net aan. Gul deelde de kakelverse vrouw des, eh, huizes gesuikerde spekjes uit aan passanten. Of eigenlijk stond ze ze meer over het hek te gooien waar bezopen festivalmalloten er om vochten. Door de regen -en ik dacht nog dat ik geen regenjas nodig zou hebben- liep ik maar een beetje voorovergebogen vooruit te schuifelen op de momenten wanneer dat ging. De rij aan de kassa was lang genoeg om anderhalf uur schuifelen mee te vullen alvorens bij de toegangspoortjes te arriveren. En meteen was duidelijk waarom het zolang duurde. Degenen die het toegangssysteem heeft bedacht heeft waarschijnlijk op het Dynamofestival stage gelopen. Eén ingang was er met vier verschillende poortjes: voor dagkaarten, voor combikaarten, voor Primerakaarten (wat? primérakaarten?) en voor nog een andere soort kaarten. Tja, en dan gaan er dus autisten met een combikaart zo lopen te ouwehoeren dat ze nergens erg meer in hebben en zo in de dagkaartenrij terecht komen. En dan heb je natuurlijk het gedonder in de glazen; dat snapt de barcodescanner niet en dan moet er een mannetje met een barcodescanner bij een ander poortje vandaan komen om dat combikaartje te bliepen. Blieperdebliep hoera! Gelukt! Bliepermannetje kan weer terug naar zijn eigen rij en wij weer drie pasjes doorschuifelen. Ach, je kunt er niks aan doen, althans niet iets dat als sociaal acceptabel wordt gezien dus bleef ik maar aansluiten. Het onvermijdelijke kon immers niet uitblijven, uiteindelijk zou ik wel binnen komen. Maar wel voor zes uur alstublieft, want dan begint Karma to Burn. En jawel, om tien voor zes stond ik met mijn eerste colaatje (autorijden!) op de eerste rij bij Karma to Burn.

Mensen, ik moet er niet meer aan denken! Drie dagen lagen op je poten staan omdat het hele terrein verregend is, op de tweede dag erachter moeten komen dat er niks meer te kanen is dan friet, niet fastoenlijk slapen. Bah! Je mag mij een ouwe zak noemen of een zeikerd maar dat festivalleven is voor mij klaar. Of het moet zo zijn dat ik lekker in een hotelletje kan overnachten. Zoals op het High Voltage Festival in London. Desalniettemin zijn al die Dynamo's, Graspoppen en Rockhards mooie herinneringen.




Zoeken



Prijsvragen

Win tickets voor Shinedown in de Melkweg

Laatste Album Reviews

Stray From The Path - Smash ‘Em Up

Papa Roach - Who Do You Trust

Laatste Live Reviews

Crossfaith @ W2 Den Bosch

The Hu @ Melkweg

Laatste Interviews

Interview met Dan van Disturbed

Laatste Foto's

Crossfaith @ W2

   

Agenda